سلام
اميدوارم همتون خوب و خوش وخرم باشيد
امشب آخرين پستم رو تو دنيا نت مي نويسم و افتخار ميكنم آخرين پست مربوط ميشه به تولد ...

خب شروع ميكنيم
امروز خداونديه گل به زمين هديه داد زمين مثل هميشه بي لياقت بود و اون گل رو به دست سرنوشت داد سرنوشت اون گل رو تو قلب من كاشت تا باغچه خالي قلبم صاحب يه گل باشه اما اون گل دنبال باغچه اي بهتر گشت و رفت
تولدت مبارك اي بهترينم تا به امروز

دفعات بی شمار تخم یا بذر لوبیا و برنج و یونجه را سبز کرده بود بی آنکه بیندیشد به هنگام رشد یا تغییر شکل چه احساسی دارند .آن گونه که پوستشان می شکافد و آب تمام وجودشان را اشباع میکند ، تا زمانی که به دو پاره تقسیم  شوند و راه را برای یک زندگی تازه بگشایند .

 پ ن :‌تولد ۲۶ سالگيت مبارك
پ ن :‌ من رفتم اينبار واسه هميشه ولي يكي از نزديكانم مينويسه تو اينجا
پ ن : خيلي با كوچولو خاطره داشتم بميرم كه دوريشو نبينم

اگر نفس هایم هنوز هق هق را نوازش نمیکند دلیل بر نشکستن بغض زخمی سینه ام نیست ....

تقدیم به تمام آنان که ستاره هایشان در هجوم عشق نفس بریده است قرارم در هجوم بی قراری شکست....

تاب ماندن و توان بودن در خود نمی یابم....

التهاب پنجره فریاد میزند دوری ات را ....

نگاهم سوخت از بس که شعله شد شبهای بی فانوس نبودنت را ....

لالایی مهتاب مرثیه ی مرگ را نجوا میکند....

ستاره ها نفس بریده اند و رنگ باخته اند در این ترانه ی عاشقانه....

شعله ی نیمه جان شمع پر میدهد پروانه ی سوخته ی نگاهم را تا معبد حضور تو.....

و تن تب دار آسمان تلخ ترین خاطره های نگاه غریبش را بدرقه ی راهم میکند....

آه...که چه سخت است نبودنت و در این نبودن ماندن....

اینبار برای رفتن؛رفتنی که رنگ ماندن بر چهره دارد میگویم خداحافظ....

پ ن : تو چه میفهمی چی میگم آخه؟
پ ن :

   يک نفر مست پيش مي آيد            کوزه در دست پيش مي آيد
عاشقي عيب نيست اي مردم         اتفاق است، پيش مي آيد

پ ن :

به تو تبریک میگم که بیخودی       توی زرق و برق دنیا گم شدی
به تو تبریک میگم گم شدنو              گلِ گلخونه ی مردم شدنو

پ ن : یه نفر برای نویسندگی تو بلاگ پیدا کردم رفتنی شدم

سهراب نیستم و پدرم تهمتن نبود.اما زخمی در پهلو دارم.زخمی که به دشنه ای تیز،پدر برایم به یادگار گذاشته است
هزار سال است که از زخم پهلوی من خون می چکد و من نوش دارو ندارم
پدرم وصیت کرده است که هرگز برای نوش دارو،برابر هیچ کیکاووسی،گردن کج نکنم و گفته است که زخم در پهلو و تیر در گرده،خوشتر تا طلب نوشدارو از ناکسان و کسان.زیرا درد است که مرد ، می زاید و زخم است که انسان می آفریند
پدرم گفته است:قدر هر آدمی به عمق زخمهای اوست.پس زخمهایت را گرامی دار
زخمهای کوچک را نوشدارویی اندک بس است،تو اما در پی زخمی بزرگ باش که نوشدارویی شگفت بخواهد؛و هیچ نوشدارویی،شگفت تر از عشق نیست. و نوشداروی عشق در دستان اوست
او که نامش خداوند است
پدرم گفته بود که عشق شریف است و شگفت است و معجزه گر
اما نگفته بود که عشق چقدر نمکین است و نگفته بود او نوشدارو دارد،دستهایش این همه از نمک عشق پر است و نگفته بود که او هر که را دوست تر دارد،بر زخمش از نمک عشق بیشتر می پاشد
زخمی پر پهلویم است و خون می چکد و خدا نمک می پاشد. من پیچ می خورم و تاب می خورم و دیگران گمانشان که می رقصم! من این پیچ و تاب و این رقص خونین را دوست دارم،زیرا به یاد می آورد که سنگ نیستم چوب نیستم،خشت و خاک نیستم، که انسانم
پدرم وصیت کرده است و گفته است : از جانت دست بردار ، از زخمت اما نه، زیرا اگر زخمی نباشد،دردی نیست و اگر دردی نباشد در پی نوشدارو نخواهی بود و اگر در پی نوشدارو نباشی عاشق نخواهی شد و عاشق اگر نباشی، خدایی نخواهی داشت

دست بر زخمم می گذارم و گرامی اش می دارم که این زخم عشق است و عشق میراث پدر است....

پ ن : این دست ها فقط تا ۱۰ آبان ماه ۱۳۸۷ برای دلم تو وبلاگ کوچولو مینویسه و بعد وبلاگ رو به دوستی میسپارم برای همیشه

پ ن : من هيچ كس رو ايگنور نكردم و نمي كنم

پ ن : پُرم از تنهایی، پُرم از غصه و غم  بی خیال اصلا تو نمی فهمی چی می گم

دفتري از جنس دل ساخته بودم و روي ان با قلمي از احساس مي نوشتم تا شايد براي يکبار هم شده تو هم دل به اين دفتر خسته و تنها بسپاري...
من هر روز نوشتم و تو خواندي...من از عشق گفتم از حديث بي قراري از دغدغه هاي اين دل کوچک...
هر روز تو را بيشتر احساس ميکردم تو با تمام نبودنت احساس بودن را در من زنده کردي...
من روزهاست که ديوانه ام...روزهاست که در حسرتم...دلم براي ذره اي محبت براي دستاني گرم و ... لک زده است...
براي من سخن گفتن از عشق با تو سخت است نازنين...
من حرف دلم را برايت نوشته ام...افسوس تو مي خواني ولي...
چه بگويم ...از شب نوشته هايم بگويم...از راز نوشته هايم بگويم...از احساس که در دل مانده...از چشمهايي که از دوريت باران به راه انداخته اند...
بدان اين دفتر به نام تو و براي تو باز شده و بدون تو بسته خواهد شد...

پ ن : هفته ها میگذره اما گل من نیومده دارم از غصه می پوسم چقدر این روزا بده
پ ن : در اواخر ماه تولدش وبلاگ بسته خواهد شد برای همیشه (شاید)

بعدا نوشت : من او ندارم چه برسه به گل این گلو دیدی مردنو ندیدی
بعدا نوشت : درک جاته!!!! من آدیمو نبستم فقط با یاهو On نمیشم

طنابی از حسرت ها خواهم ساخت
و به درختی از ندیدن ها خواهم بست
گردن حضور بی وجود خودم را
به دست دلهره های طناب خواهم داد
از صندلی چوبی ثانیه ها گذر خواهم کرد
و با لگدی به این ثانیه ها
با ثانیه ها، با تو، با آسمان و با این درخت خشک و پوسیده
خداحافظی خواهم کرد
نمی خواهم حتی بارانی از غصه چشمان زیبایت را تر کند
من اکنون آزادم
مثل پرنده مثل یک برگ جدا مانده از درخت
اکنون آزادم
بگذار کمی نفس بکشم هوای اینجا سرشار از بوی توست
اینجا کسی برای نرسیدن به آرزوهای آبی مرا سرزنش نمی کند
بگذار پرواز کنم
اینجا دیگر دیواری وجود ندارد
که فکر مرا در میان خود حبس کند
بگذار با تقلایی خودم را به دست طناب بسپارم
و پرواز کنم
بگذار بروم
اینجا سرد است......

چقدر تكراريست كلامي كه پر از تكرار است. اما چه تكراري زيباتر از آن مي‌تواند اينگونه فكر را در غل و زنجير بكشد. تو را مي‌گويم كه تكرار نام تو، زندگي‌ام را مي‌سازد كه سراسر تكرار توست. چه زيبا تكرار مي‌شود نام شيرينت، چون دم، چون بازدم، و هر دم ودمادم. كاش ميشد بر تارك هستي، بر صورت خورشيد بر چهره ماه و بر زمزمه باد و بر هر آنچه تكراريست نام تو را حك كرد تا تكراري‌ترين جلوه هستي تو باشي، و من بزرگترين حس دنيا كه اين تكرار دوست داشتني را عاجزانه مي‌بلعد. چه آرزويي، چه وهمي، چه خيالي.انگار كابوس سهمناك هستي مرا مي‌طلبد كه اينگونه به جفنگ آمده‌ام و اراجيف به هم مي‌بافم؛ اما به قول سهراب:
«خاصيت عشق اين است».
مرا اندكي دوست بدار ولي طولاني....

بنويس، عاشق خسته! بنويس! عشق ُ با خط ِ شکسته بنويس! تو رَجزخوني ِ اين حنجره ها، از دل ِ به خون نشسته، بنويس! بنويس شاپرک ِ مرده ي ما، از تو بندِ پيله رسته! بنويس! بنويس که اين صداي بي دروغ، عُمريه نخورده مَسته! بنويس! اب تبِ ترانه هاي بي صدا، از رفيقاي گُسسته بنويس! نتِ تک خوني ِ ساز ُ پاره کن! نُتار ُ دسته به دسته بنويس! بنويس که اوج ِ پرواز ِ کلاغ، مثل ِ اين زمونه پسته! بنويس! يه نفر تو سرزمين ِ شبْ هنوز، دل به تاريکي نبسته ! بنويس!

پ ن :سخته خیلی سخت می فهمی؟

کاش من مرده بودم و تو اومده بودی سرخاکم. ببین به چه خاک سیاهی نشستم؟ بعد از یک عمر زندگی طیب و طاهر. یادته می گفتی انشاء الله بمیرم تا تو راحت بشی، حالا تو مردی و من به عزات نشستم. ای کاش این روزها رو ندیده بودم. خدا هم خیلی بزرگه، وقتی به آدم دل می ده، دل هر جور بدبختی کشیدنی رو به آدم می ده. قربون قدرتت برم خدا که چه دلی برام درست کردی. چه دل پر دردی. منم و همین یک متر خاک که هر چی هم آب می ریزم یه علف روش سبز نمی شده، چقدر نماز شب خوندم که خدا اگر قابل هدایتی اصلاحت کنه و اگر نیستی، ما رو از دست خودت و خودت رو از دست این دنیا راحت کنه. چقدر به همین امامزاده صالح نذرت کردم. تو پونصد تومن از جیب آقات برمی داشتی برای هروئین، من دویست تومن از پول خرجی خونه نذر می کردم برای امامزاده صالح. دو ماه پیش نذر کردم که اگر تکلیفت رو امام مشخص نکنه، بندازمت از خونه بیرون. یک مرد سبزپوشی اومد سراغم، قربونش برم با اون قد بلند و چهره نورانی. جلوی یک دروازه بودم، تو خوابیده بودی، گفت بیدارت کنم، گفتم خوابش سنگینه، گفت بیدارش کن، عجیب بود که به یک اشاره من بیدار شدی. گفت ببرش از این در تو، گفتم می آیی؟ گفتی دوباره باید هروئین رو ترک کنم؟ گفتم: نه، آقا گفتن باید از این در بری تو. نگاهی به آقا کردی و گفتی چشم. بردمت از در تو، خیلی همه جا سبز و پر از گل بود، گل ختمی، گل کوکب، همینطوری که دست سردت توی دستم بود، دیدم نیستی. جیغ کشیدم. آقا گفت: زهرا خانم چرا جیغ می کشی؟ گفتم: پسرم؟ گفت: نگران نباش، مصلحت همین بود. حالا تو رفتی، نمی دونم الآن بخاطر همه کارهای خوب بچگی هات تو بهشت خدایی یا بخاطر همه کارهای بد جوونی ات توی جهنم اسفل السافلین.

امشب اومدم برات درد دل کنم. پدرم گفت مواظب بچه ات باش. می گفت مواظب باش. وضو نگه دار، نه ماه دائم الوضو بودم. معصیت نکردم. غیبت نکردم. نه ماه پاک و طاهر، انگار مشرف شده باشی به مدینه منوره. به خانم فاطمه زهرا اقتدا کردم. نه ماه هر روز با هر تکونی که توی شکمم خوردی شادی کردم . برات دعا خوندم که خداوند به من فرزند صالح بده. پدرت که دید پسری، گفت: خدا رو شکر، اسم خانواده رو نگه می داره. ناسلامتی تو اولین بچه خانواده ما بودی. آقات می گفت: عصای پیری می شه. از کجا می دونست باید هشت سال آزگار نعشتو از راهرو جمع کنم و مواظب باشم سرنگ موادت رو کسی نبینه. از کجا می دونست این قاتق نون، قاتل جونه. تا مدرسه بودی غصه نداشتم. بعد که بزرگتر شدی انگار جن رفت توی جونت. هر روز دعوا، هر روز باید منت یک کتک خورده رو می کشیدم که تیزی کشیده بودی توی صورتش. هر وقت حرف می زدم می گفتی به بابام نگو، باز خدا رو شکر از پدرت شرم می کردی و می ترسیدی. یادته رفتی عروسی پسر حسین بزاز که رفیق هنرستان ات بود؟ شب تا برگردی دلم هزار راه رفت. صبح سحر، سر نماز شب، دیدمت که از سر کوچه تلو تلو می خوردی و می اومدی. فهمیدم زهرماری خوردی. اومدم جلوت که بابات نفهمه، اگر فهمیده بود تکه تکه ات می کرد. اومدی تو، بوی گند شراب می دادی، مست لایعقل. با دستی که وضو داشت کثافتی که توی باغچه بالا آوردی شستم، سروصورتت رو شستم و خوابوندمت. می خواستم آقات نفهمه. از آقات پنهون کردم که چه می کنی. چند بار سر جیب آقات رفتی بهش گفتم من چون خرجی می خواستم پول ورداشتم.

آخرش همین کارهات زندگیت رو به آتیش کشید. هزار بار نگفتم ول کن؟ نگفتم؟ با محبت گفتم، نکردی. دعوات کردم، نکردی. باهات قهر کردم، درست نشد. تو که اگر یک روز بی محلی بهت می کردم آتیش می گرفتی، اصلا عین خیالت نبود. خودم با محسن آقای صدیقه خانم توی نیروی انتظامی حرف زدم، شاید یک هفته بگیرنت، بترسی، فایده نداشت. گفتم می ترسی و عبرت می گیری، نه ترسیدی و نه عبرت گرفتی. بعد از یک عمر آبروداری پلیس اومد در خونه حاج حسین بزاز، اونم پلیسی که فقط برای مراسم ختم و دهه ماده مبارک و شب های احیا خونه ما اومده بود. پسرم رو جلوی همسایه ها دستبند زدند و بردند. پدرت گفت: دیدی آخرو عاقبت مون جلوی مردم چی شد؟ وقتی آزاد شدی گریه کردم. زاری کردم. التماست کردم. قسم ات دادم به شیری که خوردی. پدرت با کمربند کتکت زد. اون روز، اول تابستون بود، وقت هندونه های توی استخر بود، تو اومدی حیاط، دست من و پدرت رو بوسیدی، گریه کردی، زار زدی، خودت رو با کمربند سیاه کردی، قول دادی، قول دادی، قول دادی که دیگه ترک می کنی. گفتی دلت پیش پروین دختر فرجیان بوده، اگر بگیری اش زندگی ات از این رو به اون رو می شه. می خواستم برم سراغ پروین، راستش رو بخوای یه بار رفتم حمام امامزاده یحیی، پشت پروین رو هم کیسه کشیدم. با اون پوست سفید و لطیف. ترسیدم اگر یک بار موقع عصبانیت این پوست لطیف کبود می شد من چه می کردم؟ جواب مادرش رو چی می دادم؟ بعدش هم که بی آبرویی بار آوردی. یادته؟ سعید جان! زیاد غصه نخور، این حرف ها فقط همین یک دفعه است، بعدش فقط منم و تو و خیرات و دعای آمرزش. ولی باید باهات یک بار تسویه حساب می کردم. یادته وقتی رحیم و پوران جان، اومدن یک هفته خونه ما چه بساطی راه انداختی؟ یک گردنبند کارتیه عروسی پوران جان رو برداشتی و دویست دلار از جیب برادرت زدی. صبح برادرت اومد توی آشپزخونه و به من گفت تا این لجن توی این خونه هست، من دیگه اینجا نمی آم. رحیم و پوران دیگه نیومدن تا وقتی خبر مرگت رو بهشون دادم. می دونستم حق با اونه، حالا توسری خوردن های پوران و حکایت ها و ماجراها که پیچید توی فامیل شون بماند. اون شب ختم پدر پوران جان که پدرت برای مرگ پدرش گریه نکرده بود، به حال تو گریه کرد.

آقات گفت: از کی پنهونش می کنی؟ گفتم: این درست می شه، اما آبرو رو باید حفظ کرد، چون بعدا که خوب شد به آب زمزم و کوثر هم این بی آبرویی رو نمی شه شست. اگه خوب شد، خوبیت نداره مردم بگن قبلا معتاد بوده، کسی به معتاد زن نمی ده. گفت: زهرا خانم! این خوب بشو نیست، این خط ، این نشون. یادته این جمله رو که گفتم به بابات بدوبیراه گفتی و سیگار روشن پشت دستت گذاشتی و پشت دستتو سوزوندی که دل منو بسوزونی؟ اما نتونستی. بیشتر از دو روز نتونستی جلوی خودتو بگیری. چنان به حال مرگ افتادی که وقتی اومدی التماس کنی و از من پول بگیری برای مواد خودم بهت پول دادم، یادته؟ بهانه هات یکی دو تا نبود، گفتی تقصیر مش رحیم حمومی یه که مواد می رسونه. سه روز بعدش که دیدی مش رحیم رو با حموم و جاه و جلالش نعطیل کردن. اون درست شد، ولی تو درست نشدی. تو که رفتی تهرون پیش عمه جانت؛ همه چیز برات مهیا بود، هر تفریحی می خواستی داشتی. آخه هروئین کشیدنت برای چی بود؟ یه بار گفتی عاشق یک کسی شدم، بهم خیانت کرده. حالم خرابه، یه بار گفتی سه ماه تنها بودم و پناه بردم به هروئین. یه بار گفتی پدرم زور می گفت و من لج کردم. من نفهمیدم پدرت فقط به تو زور می گفت؟ پس چرا بقیه برادرات طیب و طاهر موندن؟ چرا فقط تو که پسر بزرگم بودی این طور شدی؟ گفتم برات زن بگیرم بلکه آدم بشی.

منم دیگه طاقت نداشتم. تا شیش ماه پیش هرکی گفت بفرستینش جزیره، بلکه خوب بشه گفتم نه، بچه مه، نگهش می دارم. گفتن بدینش دست مامور شاید اصلاح شد. گفتم نه، خودم اصلاحش می کنم. بتول خانم گفت: کاش بمیره هم شما و هم خودش راحت بشه، گفتم زبون تو گاز بگیر. درست می شه. ولی دیگه طاقتم طاق شد. شیش ماه پیش که اومدم توی اتاقت و زرورق و سنجاق رو دیدم و بدنت رو که مثل نعش افتاده بودی آرزوی مرگت رو کردم. نمی خواستم بمیری تا راحت بشم، می خواستم بمیری تا راحت بشی. انگار مسوول تمام دردهایی که می کشیدی، من بودم. دیگه یقین کردم که نمی تونی. فهمیدم دیگه نمی تونی از این مکافات نجات پیدا کنی. فرداش روز مادر بود، رفتی برام گل خریدی. سه شاخه رز سفید و گفتی روز مادره. همه بهت بی محلی می کردن. برادرت گفت: پولش رو از کجا اوردی؟ دلم آتیش گرفت. خودت هم عصبانی شدی. خودت گفتی. مگه خودت نگفتی؟ به من گفتی می خوام بمیرم، ولی جراتش رو ندارم. گفتم ترک کن. از مرگ که بدتر نیست. گفتی شما نمی فهمین دردش از مرگ هم بدتره. گفتی ترک بکنم یا نکنم برادرم به چشم معتاد منو نگاه می کنه. گفتم از اینجا برو. برو یه شهر دیگه. گفتی که تنها بشم بدتره. دوباره می کشم. یادته چند ماهی هم رفتی بندر خبر زندونت رو برام آوردن؟ مگه تو زندون ترک نکرده بودی، چرا دوباره شروع کردی؟ ده دوازده سال اعتیاد تو یک طرف، تمام بدبختی و بیچارگی من یک طرف.

منو بغل کردی. گفتی منو ببخش که موهات رو سفید کردم. بدبختت کردم. بی آبروت کردم. از این زندون به اون زندون کشیدمت. گفتم آره تو منو بدبخت کردی . گفتی منو بکش و راحتم کن. گفتم کاش ده سال قبل که تازه شروع کرده بودی، مرده بودی. گفتی دلت نمی سوخت؟ گفتمت برای خودم چرا، برای تو نه. گفتم اگر منو دوست داری برو از اینجا، برو یه شهر دیگه. چرا می خوای توی این خونه بمیری که هم با زندگیت و هم با مرگت ما رو بی آبرو کرده باشی. گفتی: من خیلی ضعیفم. تو که شیر زنی، مادری رو در حق من تمام کن. این جوری هر روز زجر می کشم. یادته سه ماه قبل رفتیم مشهد؟ برات قرص خواب آور گرفتم، مخصوصا اون همه قرص رو گذاشتم دم دستت که اگر همه شو یک جا می خوردی راحت می شدی. گفتم می خوری راحت می شی. تموم عید می رفتم حرم امام به خاطر این کار گریه می کردم. از امام خواستم یا نجاتت بده یا راحتت کنه. برگشتم دیدم طلای مادرت رو دزدیدی و بردی فروختی. رفتی دزد آوردی و راه و چاه خونه رو نشونش دادی تا خونه رو بزنن. یادته؟ تو که نمی فهمیدی چه بلایی داری سر ما می آری. مسعود، برادرت، داشت دق می کرد. می گفت اگر فامیل مریم بفهمن که برادرم معتاده خیلی بد می شه. گفتم نمی ذارم. بهش قول دادم تا دو ماه تکلیف تو رو روشن کنم. امروز که بالای قبرت هستم هنوز دو ماه نشده. تو که حواست نبود مریم چه حرفهایی به مسعود می زد. بهش می گفت از این خونه بریم. مسعود گفت برای چی؟ گفت: از برادرت می ترسم. مث جنازه می مونه. این چرا این جوریه؟ مسعود گفت ناراحتی روحی داره. مریم گفت یعنی هروئین نمی کشه؟ مسعود گفت نه، این چه حرفیه! مسعود خیلی اصرار کرد که ببریم تحویلت بدیم اردوگاه. گفتم: نه مادر، بگذار خودم باهاش حرف بزنم.

مگه من بهت نگفتم کاری به مریم نداشته باشی. التماست کردم. بهت گفتم اگر پول می خوای از خودم بگیر. رفتی النگوی دختره رو دزدیدی. چی فکر کردی؟ فکر کردی نمی فهمن تو دزدیدیش؟ مسعود اول از همه فهمید. به من گفت می آد سراغت و النگو رو ازت می گیره. گفتم خودم ازش می گیرم. فکر کردم اول انکار می کنی ولی بعد اتاق رو می گردم و پیداش می کنم، حتی اگر شده به زور.

اون روز اومدم که النگو رو ازت بگیرم. نمی خواستم سروصدا بشه. همه رو فرستادم برن باغ انگورستان. خودم هم رفتم باغ، ولی بعد از یک ساعت گفتم زیر چراغ رو خاموش نکردم باید برم خونه. وقتی رسیدم در خونه حال خرابی داشتم. زود اومدم که یه دفعه نری النگو رو بفروشی، می دونستم که برای سه چهار روز پول داری. زیر موزائیک رو دیده بودم. وقتی وارد دالان شدم، فهمیدم خونه ای. خیالم راحت شد. فکر کردم شاید مثل اون دفعه که منو هل دادی و سرم خورد به تاقچه و خون اومد ممکنه حمله کنی، گفتم عصای پدرت دستم باشه که اگر حمله کردی جلوت رو بگیرم. در اتاقت رو باز کردم. پشت در رو ننداخته بودی. حتما قبلش رفته بودی مستراح، دیدی کسی خونه نیست پشت در رو ننداختی. از اتاقت بوی گند می اومد. بوی نم و موندگی. یادته چقدر بهت می گفتم از این دخمه بیا بیرون. چقدر بهت می گفتم بیا پیش مهمون بشین. اتاق پر بود از آشغال سیگار و زرورق و دستمال کاغذی سوخته. نگاهی به اتاق کردم، باید رنگش می کردم و تمیزش می کردم برای عروسم، برای مسعود، برای مریم، برای نوه ام. چقدر دلم می خواست صدای بچه مسعود توی خونه بپیچه. اما به جای اون صدای خرو خر تو توی اتاق پیچیده بود. فکر کنم کشیده بودی و قرص هم خورده بودی و خواب خواب بودی. وقتی توی خواب نگاهت می کردم، دوباره می شدی همون سعید روزهای بچگی که صدبار می فشردمت به سینه ام. صدات زدم. گفتم شاید خودت رو به خواب زدی. آب دهانت ریخته بود روی بالش. زرد بود. یاد صورت قشنگت افتادم که وقتی بچه بودی موقع خواب نگاهت می کردم. حالا صورتت زرد زرد بود. صدای نفست نمی اومد، گفتم خدایا! می شه مرده باشه و من با خیال راحت برم به همه خبرش رو بگم؟ دست گذاشتم روی پیشونیت. سرد سرد بود، مثل تن مرده، مچ دستت رو گرفتم، ضربانت می زد. اتاق رو گشتم. ولی النگوی مریم نبود، نه زیر جالباسی، نه توی بقچه ها، نه پشت قرآن و نهج البلاغه. آخرش یقین کردم قایمش کردی توی بالش. حتما می دونستی که من می آم سراغت و همه جا رو می گردم. بالش رو آروم از زیر سرت کشیدم، نفهمیدی. خوابت خیلی سنگین بود. رویه بالش رو که بوی گند تف و آب دهنت بهش ماسیده بود، درآوردم، النگوی مریم لای یک دستمال کاغذی اون تو بود. خدا رو شکر کردم. پاشدم برم. تا دم در هم رفتم. یاد پدر مریم افتادم که گفته بود تا وقتی برادر معتادش توی خونه هست اجازه نمی دم دخترم بره خونه شون. یاد مسعود افتادم که می خواست برات مامور بیاره. یاد پدرت افتادم که هر شب به من پشت می کرد و می گفت هر چی می کشه از دست منه، یاد خودت افتادم که چقدر از خدا آرزوی مرگ می کردم. یادم افتاد به پارسال که وقتی شب بیست و یکم می خواستم برم مسجد جامع گفتی منم می آم. بهت گفتم می آی آبروی منو ببری؟ گفتی نه می آم از خدا بخوام مرگ منو بده.

برگشتم. گفتم بالش رو بذارم زیر سرت. گردنت کج شده بود. بد نفس می کشیدی. سرت رو بلند کردم. انگار که لاشه گوسفند، انگار یک تکه چوب، بالش رو گذاشتم زیر سرت. نگاهت کردم. دلم برات سوخت. پدرت بهت گفته بود گمشو برو از خونه من، تو مایه ننگی. به بچه من گفته بود مایه ننگ. سعید جان! آقات راست می گفت: تو مایه ننگ ما بودی. خواستم بیدارت کنم، یک بار دیگه باهات حرف بزنم. ولی می دونستم فایده نداره. سرم رو چسبوندم روی صورتت، می خواستم بیدار بشی. می خواستم به هوش باشی. اما تو کاملا بیهوش و خواب بودی. گفته بودی دلم می خواد وقتی بی هوش هستم خلاص بشم. باید تمومش می کردم. تموم. بالش رو از زیر سرت کشیدم بیرون. کاش از خواب بلند شده بودی و به هوش اومده بودی. ولی صدات در نیومد. بالش رو گذاشتم روی صورتت. نمی خواستم صورتت رو ببینم. دلم می خواست همون سعیدی رو ببینم که صبح زود بلند می شد و نون سنگک تازه می خرید و ساعت هفت می رفت سرکار. بالش رو فشار دادم. زورم نمی رسید. دستت تکون خورد، فشار رو کم کردم. کاش از خواب بلند شده بودی. ولی دستت فقط دست منو فشار داد. با وحشت بالش رو از روی صورتت برداشتم. صورتت رو نگاه کردم، یکهو چشمات نیم دقیقه باز شد. گفتم: سعید! می خوای به این زندگی ادامه بدی؟ اینو بهت گفتم. صدات در نمی اومد. گفتم: سعید جان! می خوای کمکت کنم خوب بشی؟ صدات اومد. گفتی نمی تونم، نمی تونم. بالش رو گذاشتم روی صورتت. دستت اول اومد و مچ دستم رو گرفت، ولی بعد دستم رو ول کردی. دو ماه قبل به من گفته بودی ای کاش می مردم و از این زندگی خلاص می شدم. نشستم روی بالش. همون جوری نشستم که انگار می خوام تو رو بزام. انگار قرار بود تو از من بیایی بیرون. کاش می شد برگردی و بری داخل من، بعد از سی و هفت سال بدبختی. دیگه فکر نکردم. فقط گریه کردم. یه دفعه پشیمون شدم. شاید خوب می شدی. یک فرصت دیگه. از جا بلند شدم. بالش رو از روی صورتت برداشتم. صورتت عوض نشده بود. نبض ات رو گرفتم. دیگه نمی زد. دستات رو بلند کردم، افتاد روی زمین، مثل یک لاشه. بلند شدم. حالا دیگه تموم شده بود. بالش رو گذاشتم زیر سرت. صورتت رو گذاشتم روی بالش.

وقتی برگشتم باغ، همه داشتن می زدن و می رقصیدن. مریم هم خوشحال بود و پهلوی مسعود نشسته بود. رفتم پهلوی مریم. النگو رو بهش دادم، گفتم که زیر دستشویی پیداش کردم. مسعود شنید. منو کشید کنار. گفت: سعید کتکت نزد؟ گفتم: نه، النگو پیش اون نبود. زیر دستشویی بود. موقع وضو گرفتن شاید افتاده بود اونجا. مسعود چیزی نگفت. بعدش پدرت رو کشیدم کنار. بهش گفتم سعید مرد. اول زل زد و توی چشمام نگاه کرد. بعد دستش رو گذاشت روی پیشونی من و اشک ریخت. به پهنای صورت اشک ریخت. آقات گفت: زیاد که زجر نکشید؟ چیزی نگفتم. آقات گفت بریم خونه. به مسعود گفت: ما می ریم خونه، برادرت فوت کرده. مسعود نگاهی به من کرد. مریم زد زیر گریه. همه مهمون ها گریه کردن. صدای رقص و ساز و آواز قطع شد. به مسعود گفتم برو به فاطمه و نرگس و رحیم و پوران خبر بده که برادرت فوت کرده، به آقای ایرجی هم بگو بیاد برای روزنامه تسلیت بنویسیم. توی راه هر چی گذشته بود به پدرت گفتم. پدرت گفت حرف نزن، نمی خوام بشنوم. یک بچه معتاد داشتم مثل خیلی معتادا زیاده روی کرد و سکته کرد و مرد. رسیدیم خونه. آقات زنگ زد دکتر جمالیان اومد. گفت چی شده؟ گفتم رفتم توی اتاقش دیدم مرده. دکتر جمالیان جسدت رو معاینه کرد و گفت: هم خودش راحت شد، هم شما. یادته ده بار رفتی پیش جمالیان که ترک کنی؟ گفت: شبیه حالت خفگی هست. هیچی نگفتم. گفت: گزارش می نویسم که زیاده روی کرده و سکته کرده. آقای ایرجی شوهر خواهرت اومد، مثل هر مراسم عروسی و عزا که اون کارهای ما رو انجام می داد، برات یک مجلس ختم آبرومند گرفتیم. همه می فهمیدن که تو سکته نکردی، اما هیچ کس چیزی نگفت. دیروز هم ستوان شفیعی از نیروی انتظامی اومد. یک برگه داشت. گفت فرمالیته است. از من پرسید: اون مرحوم دشمنی نداشت. آقات گفت: اون مرحوم دشمن هم داشته باشه، سکته کرده. ستوان شفیعی گفت: کار ما فرمالیته است.

سعید جان! خودم گذاشتمت توی قبر. راحت شدی ننه. هم از این زندگی نکبت، هم از حرف مردم، هم از خودت. حالا باز هم من و تو تنها شدیم. مثل همه این ده پونزده سال. توی این ده سال که معتاد بودی فقط من می اومدم سراغت. حالا هم هر هفته می آم. می آم سر قبرت. مثل همین امروز. الآن دو هفته است اتاقت رو رنگ زدیم و مسعود و مریم اسباب کشی کردن اونجا. کسی دیگه اسم تو رو نمی بره. حالا هم فقط من موندم و تو. من و پسرم. می گن بهشت زیر پای مادره. تو می گی جای من کجاست؟

پ ن : عكس نتونستم بزارم واسش

رفتن دليل نبودن نيست

در آسمان تو پرواز مي کنم

عصري غمگين و غروبي غمگين تر در پيش

من بيزار از خود و از کرده خويش

دل نامهربانم را به دوش

مي کشم تا آنسوي مرزهاي انزوا

پنهانش مي کنم.

تو باور نکن

اما

من عاشقم

رفتن دليل نبودن نيست

در غروب آسمان تو شايد

در شب خويش چگونه بي تو گم شوم ؟

تو را تا فردا تا سپيده با خود خواهم برد

با ياد تو و با عشق تو خواهم مرد

تو باور نکن اما من عاشقم ...

پ ن : حوصله نوشتن ندارم چند وقت نمینویسم

من اگر روح پريشان دارم                        من اگر غصه فراوان دارم

 گله از بازي روزگار دارم               به تن زندگي ام زخم فراوان دارم

دل گريان و  لب خندان دارم

پ ن : من صبرامو كردم

پ ن : من اصلا غمگين نيستم (دروغگو) هستم

پ ن : روز روزگار عشق دل بي قرار عشقه شب پرده دار عشقه دنيا به كار عشقه

پ ن : اين روزگارو عشقه دنيارو با خودم عشقه

پ ن : چرت گفتم نه؟

پ ن : خوش باشين

امشب نمی دونم چه جوری بنویسم ...نمی دانم از سیاهیهای بدبختیهایم بنویسم یا از زشتی تقدیرم

هر چی بیشتر میخوام امیدوار باشم مشکل بزرگتری سر رام قرار میگیره...

نمیدونم خدایا اینجور حرف زدنم درسته یا نه...ولی دیگه بریدم...خدایا تورو به تموم مقدساتت این کابوس

رو از من بگیر ومنو از دست این دنیای کثیف راحت کن...

خدایا چرا هرچی صدات میزنم جوابمو نمی دی؟؟؟...

مگه نمیگی که اشکای عاشقارو میبینی؟ مگه نمیگی که اگه صدات کنن جوابشونو میدی؟...

پس کو؟؟؟...

برام مهم نیست که دیگران بگن کم آورده یا ترسو بوده...من نمیتونم این سختیهارو ببینم...

من زنذگیمو نمی خوام راحتم کن...به خداچیزی ازت کم نمیشه...خدایا باید التماست کنم...

خدایا ... خدایا...

اونی که بی من یه لحظه میمرد حالا راحت تنهام گذاشت خیلی سخت باورم نمی شه حالا من موندمو با یه

کوله باری از خاطرات چطور می شه یه کسی که اینقدر دوستم داشته باشه دستامو تو دستای سرد مرگ

بسپاره

در خیالم فریادت می زنم

چه شیرین است فریاد زدن

چه تلخ است جوابی نشنیدن

پ ن : کلمات تولیدی ذهنم، روی سرسره دستم سر می خورند تا به کاغذ برسند.

پ ن : قطره اشک آبشاری تک سلولی است .

پ ن : روی زبانم وازلین مالیدم تا زبانی چرب و نرم داشته باشم.

پ ن : مانده ام در کوچه های بی کسی سنگ قبرم را نمی سازد کسی مرده ام خاکسترم را باد برد بهترین یارم مرا از یاد برد

بگذار گريه كنم براي عاطفه اي كه نيست و دنيايي كه انجمن حمايت از حيوانات دارد اما انسان  پا برهنه و عريان ميدود براي دنيايي كه زيست شناسان رمانتيكش سوگوار انقراض نسل دايناسورند بگذار گريه كنم براي انساني كه راه كوره هاي مريخ را شناخته است اما هنوز! كوچه هاي دلش را نمي شناسد.

پ ن : وبلاگ عوض نمیکنم چون هرجایی نیستم نه اینکه توان تعویض ندارم نه بلکه اصالت دارم

پ ن : من با مشکلات می جنگم نه اینکه ...

پ ن : شما ها که وبتونو و آیدیتونو همیشه در حال عوض کردنید بگید زندگیتونو چه میکنید؟

داشتم با خودم فكر ميكردم كه اگه تو را ديدم به تو چي بگم.

قلب گفت:بگو دوستت دارم.

چشم گفت:بگو در فراقت گريه ميكنم.

بيني گفت:بگو بوي تو را در گلستانها ميشنوم.

پا گفت:بگو با تو قدم خواهم زد.

دست گفت:بگو دست تو را خواهم گرفت.

گوش گفت:بگو حرفهاي دل تو را خواهم شنيد.

مغز گفت:در مقابل او سكوت كن.

وقتي ترا ديدم به حرف دلم گوش كردم و گفتم:دوستت دارم.

ولي تو چيزي نگفتي و مرا ترك كردي

و من با خود گفتم:اي كاش سكوت ميكردم...

ولي ميدانم اگر به من علاقه اي داشتي

هيچوقت تركم نميكردي

و اين واقعيت را جز مغز هيچ عضوي از بدنم نپذيرفت

خواستم ديگر عاشق نباشم .

خواستم رنگ عشق را از زندگيم پاک کنم .

خواستم دل ببرم از هر آنچه با عاطفه نسبتی دارد .

اما ...

چقدر سخت است دوست داشتن و فراموش کردن !

چقدر تلخ است طعم عشق چشيدن و ترک آن !

چقدر مشکل است دل سپردن و دل بريدن !

اندکی در لحظه هایت جستجو کن

شب تنهایی با هم..

شاید اینگونه سزاوار فراموشی نبود

چقدر با عجله...

غبار می تکانی از ردپای آخرین خاطراتمان

کنون ای اولین و آخرینم

کاش احساس آبی مرا می شنیدی.

تا همیشه به تماشای شب میروم

و تکه هایی از عشق مدفون میراث من است

و قلمی که هیچ گاه نتوانست آخرین حرفهای مرا با تو بگوید

پ ن : تو هیچی نیستی در مقابل قلمم

سخنی با خدا

خیلی وقت بود که می خواستم برایت بنویسم که دلم عحیب گرفته است خیلی وقت است که می خواستم برایت بنویسم که دلم شکسته است خیلی وقت است که دستم را بلند کر ده ام تا دستم را بگیری ولی انگار که دور مرا مه گرفته است و تو مرا هیچ نمی بینی . آخ که چقدر دلم برای سینه ات تنگ است که بشود سرم را فرو کنم تویش و های های زار بزنم و تو ساکت گوش کنی و موهایم را ناز کنی . چقدر دلم برای بوسیدنت تنگ است برای بوسیدن دستهایت برای بویت چقدر دلم برایت تنگ است خدا . بیا مرا ببر . به ابرها . به کهکشان . به رودها . بیا مرا ببر من می خواهم پیش تو باشم دیگر خسته ام از این ترس همیشگی بیا دستم را محکم بگیر و ببر . دلم برای داغی دستهایت یکذره شده است . مرا تنها گذاشتی ؟ بیا مرا ببر خسته ام. بیا مرا ببر می ترسم.

پ ن : افكارم را در سكوت زنداني كردم

پ ن : آنقدر ميهمان نواز بود كه اجازه ورود همه انگلها را به بدنش صادر كرده بود.

پ ن : می خواست در مصرف بند رخت صرفه جویی کند،خوابید.(اصولا کارهای بی ربط زیاد می کرد!)

پ ن : وقتی من حتی لیاقت ندارم محرم نگاهش باشم چگونه توقع دارم محرم رازش باشم.

پ ن : بسه دیگه!!!

دیگرحتی سیب سرخ دوستی مان نیز، دلگرمم نمی کند

تمامی سنگ فرش های این جاده ی بی انتها صدای مرا شنیده اند

اشکهایم نیزشرمنده ی دلند

دیگر آبرویی نمانده

حال که باید نگاه را نیز از چشمانم پنهان کنم!!!!

دیگر کجای این زندگی می توان اشرف مخلوقات را ستود؟؟!!

ای آینه از رویت شرمنده ام

تو هم مجبوری دروغی را نشان دهی که دل خوش کنم

ای زندگی

برای همیشه کنارت خواهم گذاشت

تو هیچ گاه ارزشش را نداشتی

و من نمی دانم به دنبال چه به دنبالت آمدم!!!

با نهایت تاسف

ببخشید....اشتباهی آمدم

مرا به جای اولم بازگردان

پ ن :

سهم هر کسی که باشی خوش به حال روزگارش    پائیز و زمستوناشم میشه همرنگ بهارش

پ ن : براي خريدن عشق هر کس هرچه داشت آورد،‌ ديوانه هيچ نداشت و گريست،‌ گمان کردند چون هيچ ندارد مي گريد،‌ اما هيچکس ندانست که قيمت عشق اشک است

میدانی دیشب در عمق تنهایهایم ..در سکوت پایان ناپذیر اتاقم...دلم برای خودم سوخت و خاکستر شد

برای دلی که هیچ ظلمی نکردو هیچ جفایی نکرد و هیچ کس را نیازرد

اما خود ظلم و جفا دید و شکست و خرد شد

برای دلی که نمی دانست نباید دل ببندد..دلی که نمیدانست دل او عاشق دیگری است

میدانی خواستم نفرینت کنم ...نفرینت کنم تا هر آنچه که روزی با من کردی بر سرت بیاید

اما نتوانستم...نتوانستم

بارها سعی کردم اما تا لبانم از هم باز شد دوباره مهر خاموشی بر ان خورد

آخر دلی که عاشق توست چگونه می تواند نفرینت کند ...دلی که روزگاری برای تو می تپید

دوباره خواستم نفرین کنم اما اینبار او را.....او که تو عاشقش بودی....

اما گناه او چیست ؟؟؟؟

او هم عاشق آن نگاه شد اما تو او را می خواستی و من را نه!!

میدانی نه گناه توست نه گناه او

هر چه هست تقصیر دل من است

دلی که نمیدانست برای عاشق شدن باید قلبی عاشق را دید...دلی که لحظه ای بی تو بودن را ندید

و حالا دیر زمانی است که تنهاست...رفتی ..خدایم پشت و پناهت باش

فراموشم کردی خدا کند فراموش نشوی

شکستی خدا کند نشکنی

تنهایم گذاشتی خدا کند تنها نمانی

عاشقم کردی کاش خدا میخواست و عاشقم میشدی

کوچک که بوديم چه دل هاي بزرگي داشتيم

اکنون که بزرگيم چه دلتنگيم

کاش دلهامو به بزرگي بچگي بود

کاش همان کودکي بوديم که حرفهايش را

از نگاهش مي توان خواند

کاش براي حرف زدن نيازي به صحبت کردن نداشتيم

کاش براي حرف زدن فقط نگاه کافي بود

کاش قلبها در چهره بود

اما اکنون اگر فرياد هم بزنيم کسي نمي فهمد

و دل خوش کرده ايم که سکوت کرده ايم

سکوت پر بهتر از فرياد تو خاليست

سکوتي را که يک نفر بفهمد بهتر از هزار فريادي است که هيچ کس نفهمد

سکوتي که سرشار از ناگفته هاست

ناگفته هايي که گفتنش يک درد و نگفتنش هزاران درد دارد

سکوتي که يک نفر در اين دنيا هست که آنرا مي فهمد

يک نفري که برات يه دنيا ارزش داره و بدون اينکه در کنارت باشه سکوتت رو مي فهمه

يک نفر که ......

دنيا را ببين... بچه بوديم از آسمان باران مي آمد

بزرگ شده ايم از چشمهايمان مي آيد!!

بچه بوديم همه چشماي خيسمون رو ميديدن

بزرگ شديم هيچکي نميبينه

بچه بوديم تو جمع گريه مي کرديم

بزرگ شديم تو خلوت

بچه بوديم راحت دلمون نمي شکست

بزرگ شديم خيلي آسون دلمون مي شکنه

بچه بوديم اگه دلمون مي شکست با يه آبنبات دلمونو بدست مي آوردن

بزرگ که شديم وقتي دلمون رو شکستن با هيچ چيز ديگه نميشه درستش کرد فقط جاي شکستگيش روي دل ميمونه با هيچ آبنباتي درست نميشه

بچه بوديم همه رو 10 تا دوست داشتيم

بزرگ که شديم بعضي ها رو هيچي بعضي هارو کم و بعضي ها رو بي نهايت دوست داريم

بچه که بوديم قضاوت نمي کرديم و همه يکسان بودن

بزرگ که شديم قضاوتهاي درست و غلط باعث شد که اندازه دوست داشتنمون تغيير کنه

کاش هنوزم همه رو به اندازه همون بچگي 10 تا دوست داشتيم

بچه که بوديم اگه با کسي دعوا ميکرديم 1 ساعت بعد از يادمون ميرفت

بزرگ که شديم گاهي دعواهامون سالها تو يادمون مونده و آشتي نمي کنيم

بچه که بوديم گاهي با يه تيکه نخ سرگرم مي شديم

بزرگ مه شديم حتي 100 تا کلاف نخم سرگرممون نميکنه

بچه که بوديم بزرگترين آرزومون داشتن کوچکترين چيز بود

بزرگ که شديم کوچکترين آرزومون داشتن بزرگترين چيزه

بچه که بوديم آرزمون بزرگ شدن بود

بزرگ که شديم حسرت برگشتن به بچگي رو داريم

بچه که بوديم تو بازيهامون همش اداي بزرگ ترها رو در مي آورديم

بزرگ که شديم همش تو خيالمون بر ميگرديم به بچگي

بچه بوديم دل درد ها را به هزار ناله مي گفتيم همه مي فهميدند

بزرگ شده ايم درد دل را به صد زبان به كسي مي گوييم ...هيچ كس نمي فهمد

بچه که بوديم دوستيامون تا نداشت

بزرگ که شديم همه دوستيامون تا داره

بچه که بوديم بچه بوديم

بزرگ که شديم بزرگ که نشديم هيچ ديگه همون بچه هم نيستيم

پس مي بينيم که چه دنيايي دارن بچه ها و چقدر دنيايي دارن بزرگ ترها

پس اي کاش هيچ وقت بزرگ نمي شديم و هميشه بچه بوديم

پ ن : کاش همون سعید ۱۴ ساله میموندم

آهاي خوشگل عاشق آهاي عمر دقايق

آهاي وصله به موهاي تو سنجاق شقايق

آهاي اي گل شب‌بو آهاي گل هياهو

آهاي طعنه زده چشم تو به چشماي آهو

دلم لاله عاشق آهاي بنفشه تر

نكن غنچه نشكفته قلبم رو تو پرپر

من كه دل به تو دادم چرا بردي ز يادم

بگو با من عاشق چرا برات زيادم

آهاي صداي گيتار آهاي قلب رو ديوار

اگه دست توي دستام نذاري خدانگهدار

دلت ياس پراحساسه آي مريم نازم

تا اون روزي كه نبضم بزنه ترانه‌سازم

برات ترانه‌سازم تو آهنگي و سازم

بيا برات ميخوام از اين صدا قفس بسازم

آهاي خوشگل عاشق آهاي عمر دقايق

آهاي وصله به موهاي تو سنجاق شقايق

آهاي اي گل شب‌بو آهاي گل هياهو

آهاي طعنه زده چشم تو به چشماي آهو

دلم لاله عاشق آهاي بنفشه تر

نكن غنچه نشكفته قلبم رو تو پرپر

من كه دل به تو دادم چرا بردي ز يادم

بگو با من عاشق چرا برات زيادم

آهاي صداي گيتار آهاي قلب رو ديوار

اگه دست توي دستام نذاري خدانگهدار

خدانگهدار...

خدانگهدار...

خدانگهدار...

خدانگهدار...

پ ن : هميشه دوستش داشتم راستياتش هنوزم دارم اما خب ...

نميدونستم اون هم بد قولي ميکنه

من به قولم عمل کردم، نذر کردم ولي هيچ فايد ه ايي نداشت

همه چيز دود شد، پريد، فنا شد

درسته، تقصير از من بود....ولي وفا ي اون خيلي بيشتر از اينا بود

خيلي خيلي دويدم دنبالش، ديگه خودم ميدونستم اينجا آخره خطه

چند لحظه قبل از اينکه ببينمش، تمام مقدسات رو قسمش دادم تا درست شده باشه

ولي...ولي... ولي خراب شد،

با خودم گفتم " دمت گرم، اين بود خوش قوليت؟"

ديگه هيچي ندارم بگم، هيچي

شايد حکمت خدا بوده، ولي آخه چرا

خدايا، ميدونستم نامردي از منه، ولي واقعا بعد از پشيموني، انصاف بود با من اينجوري تا کني؟ انصاف بود؟؟؟

اعتراف میکنم: همش تقصیر خودم بود

پ ن : پرو نشو فقط درد دل خودم بود

بعدا نوشت : رسماْ عمرم به ... رفت

گاهي چقدر زود دير ميشه

ديرتر از اوني كه فكرش رو ميكردم

ديگه گفتن " اي كاش " فايده نداره

زمان گفتن اي كاش ها سر اومده

دلم ميخواد چشمام رو هم بزارم و برم

واسه هميشه.

نميخوام دوباره حسرت هام شروع شه

تموم بشم

ديگه بيدارم نشم

ديگه از خورشيد خوشم نمياد

نورش اذيتم ميكنه

ميخوام همدمم تاريكي باشه

چون با هم از اول عياق بوديم

من ، تاريكي، سكوت و هيچ چيز ديگه

پ ن : برای اینکه نگین منت کش

دلم برات تنگ شده.....اما من...من ميتونم اين دوري رو تحمل كنم... به فاصله ها فكر نميكنم ...... ميدوني چرا؟؟ آخه... جاي نگاهت رو نگاهم مونده.....هنوز عطر دستات رو از دستام ميتونم استشمام كنم....رد احساست روي دلم جا مونده ... ميتونم تپشهاي قلبت رو بشمارم...........چشماي بيقرارت هنوزم دارن باهام حرف ميزنن.......حالا چطور بگم تنهام؟؟چطور بگم تو نيستي؟؟چطور بگم با من نيستي؟؟آره!خودت ميدوني....ميدوني كه هميشه با مني....ميدوني كه تو،توي لحظه لحظه هاي من جاري هستي....آخه...تو،توي قلب مني...آره!تو قلب من....براي همينه كه هميشه با مني...براي همينه كه حتي يه لحظه هم ازم دور نيستي...براي همينه كه ميتونم دوريت رو تحمل كنم...آخه هر وقت دلم برات تنگ ميشه...هر وقت حس ميكنم ديگه طاقت ندارم....ديگه نميتونم تحمل كنم...دستامو ميذارم رو صورتم و يه نفس عميق ميكشم....دستامو كه بو ميكنم مست ميشم...مست از عطر ت. صداي مهربونت رو ميشنوم ...و آخر همهء اينها...به يه چيز ميرسم.....به عشق و به تو.....آره...به تو....اونوقت دلتنگيم بر طرف ميشه...اونوقت تو رو نزديكتر از هميشه حس ميكنم....اونوقت ديگه تنها نيستم

حالا من اين تنهايي رو خيلي خيلي دوسش دارم.. به اين تنهايي دل بستم...حالا ميدونم كه اين تنهايي خالي نيست...پر از ياد عشقه.. پر از اشكهاي گرم عاشقونه ...

پ ن :

‌اي خدا دلگيرم ولي احساس غم نمي كنم --- چون با توام پيش كسي سرم رو خم نمي كنم

پ ن : روزت مبارك همسر وفادار فاطمه علي (ع) و پدرم (حسن) و بابا بزرگاي گلم (محمد علي و محسن) كه الان خيلي ساله فوت كردي دوستتون دارم

سعيد .ج

خداجون ! متشکریم که چشم دادی بهمون

واسه گریه کردن و دیدن این دنیای زشت

مرسی که پا به ما دادی واسه سگ دوزدن

واسه گشتن تو جهنم دنبال راه بهشت

خداجون ! ممنون از اینکه دوتا دست دادی به ما

تا اونارو رو به هر مترسکی دراز کنیم

تا نذاریم زنجیرا توی سیاه چال بپوسن

تا بتونیم ماشه ی مسلسلارو ناز کنی

خیلی ممنون که یه جفت گوش روی کله های ماس

که با اون صدای بمب افکنارو گوش بکنیم

گوش به فرمان خبرهای دروغه رادیو

عشق و آزادی انسان فراموش بکنیم

آخ که شکرت ای خدا

واسه جهان به این بدی

چي میشد اگه تو دست

به ساختنش نمیزدی ؟

خداجون ! مرسی از این که دلی تو سینه مونه

که میتونیم بذاریم بدزدنش با یه نگاه

می تونیم دل یکی دیگرو بازیچه کنیم

می تونیم خیلی راحت به عشق بگیم یه اشتباه

خداجون ! ممنون که مغزی توی کله مون داریم

که میتونه داغیه تیر خلاص حس کنه

میتونه سراغ دنیاهای ممنوعه بره

میتونه مس رو طلا ? یا که طلارو مس کنه

مرسی که زبون به ما دادی برای حرف زدن

تا از این همه مزخرف دنیارو پر بکنیم

تا دهن بند اختراع بشه به لطف حرف حق

تا بتونیم با زبون از تو تشکر بکنیم

آخ که شکرت ای خدا !

واسه جهان به این بدی

چي میشد اگه تو دست

به ساختنش نمیزدی ؟

گناهی ندارم ولی قسمت اینه

که چشمای کورم به راهت بشینه

برای دله من واسه جسم خستم

منی که غرورو تو چشمات شکستم

سر از کار چشمات کسی در نیاورد

که هر کی تو رو خواست یه روزی بد آورد

برای دل من واسه جسم خستم

منی که غرور رو تو چشمات شکستم

واسه من که برعکس کار زمونه

یکی نیست که قدر دلم رو بدونه

گناهی ندارم ولی قسمت اینه

که چشمای کورم به راهت بشینه

هنوزم زمستون به یادت بهاره

تو قلبم کسی جز تو جایی نداره

صدای دلم ساز ناسازگاره

سکوتم به جز تو صدایی نداره

تو خواب و خیالم همش فکر اینم

که دستاتو بازم تو دستام ببینم

ولی حیف از این خواب پریدم

که بازم با چشمایه کورم به راهت بشینم

پ ن : بزودی با قالب زیبا میام

پ ن : آهنگ شعرو فوق را هم برای دانلود آماده میکنم

منم احتمالا" حق آرزو کردن رو داشته باشم!

آرزو یعنی یک چیز مطلوب، مطلوبیت از نظر من یعنی : رسیدن به وضعیت رضایت بخش، یعنی رضایت مادی و معنوی.

رضایت مادی : رضایت تحصیلی ، شغلی ، اجتماعی ، مالی ، خانوادگی ،...

رضایت معنایی : یعنی جوری زندگی کنی که این شعر رو ذرات وجودت زمزمه کنند:

« به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست...عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست»

یعنی در هر سطح معنوی که باشی از ارتباط خوب (در تعریف خودت) با معبودت برخوردار باشی،ارتباط خوبی با کائنات و طبیعت داشته باشی، در وجود خودت نبض طبیعت رو حس کنی.

آرزو هام زیادن، یکیشم تویی!

حالا اگه بخوام از خودم و خواسته هام بگذرم برای کی ها باید آرزو داشته باشم؟

راستی شما به جز آرزو های شخصی چه آرزو هایی دارین؟

پ ن : لطفا دیگه پیام خصوصی نذارین

پ ن : من دوست دختر نمی خوام گیر ندین

پ ن : دیگه نمی خوامت

پ ن : خستم از دست همتون

پ ن : من شکست عشقی نخوردم من تو زندگی شگست خوردم یعنی زندگیم شکستم داد

نشسته بود رو زمين و داشت يه تيکه هايي رو از رو زمين جمع مي کرد . بهش گفتم : کمک مي خواي ؟

گفت : نه .

گفتم خسته ميشي بزار خوب کمکت کنم .

گفت : نه ، خودم جمع مي کنم .

گفتم : حالا تيکه هاي چي هست ؟ بدجوري شکسته مشخص نيست چيه ؟

نگاه معني داري کرد و گفت : قلبم . اين تيکه هاي قلب منه که شکسته . خودم بايد جمعش کنم .

بعدش گفت : مي دوني چيه رفيق ، آدما اين دوره زمونه دل داري بلد نيستن ، وقتي مي خواي يه دل پاک و بي ريا رو به دستشون بسپري هنوز تو دستشون نگرفته مي ندازنش زمين و مي شکوننش ،ميخوام تيکه هاش رو بسپرم به دست صاحب اصليش اون دل داري خوب بلده .

ميخوام بدم بهش بلکه اين قلب شکسته خوب شه آخه مي دوني خودش گفته قلبهاي شکسته رو خيلي دوست داره

تيکه هاي شکسته رو جمع کرد و يواش يواش ازم دور شد . و من توي اين فکر که چرا ما آدما دل داري بلد نيستيم.

دلم مي خواست بهش بگم خوب چرا دلت رو مي سپري دست هر کسي ، انگاري فهميد تو دلم چي گفتم . برگشت و گفت : رفيق ، دلم رو به دست هر کسي نسپردم اون براي من هر کسي نبود من براي اون هر کسي بودم

پ ن : آره با تو بودم زندیگم

پ ن : خودت بفهم من خستم از دست همه و خودت بس که همه چیزو توضیح دادم

پیوست پست:

مي دونم ديگه نمي خواي عشقمو آروم آروم دارم از يادت ميرم

اما عزيزم مي خوام اينو بدوني بدون توو اون چشماي نازت ميميرم

چطور دلت اومد بشـــــــــــــــــــــــــــــــكني قلبمو و بري از پيش من

مگه من نبودم كه واست ميمردم وقتي نبودي غم تو رو مي خوردم

بعدا نوشت: به خدا بزرگ قسم نگفتم آدرس بهم بدی چون دنبالش نیستم و نمی خوامش

فرقي نمي كنه كه چه مي نويسم و چه مي شنوم

فرقي نمي كنه كه اولش چه بود و آخرش چه شد

فرقي نمي كند چه كسي اول مي آيد و چه كسي ديگر نمي آيد

فرقي نمي كند كه چرا من اين روزها به آرامي دلتنگم

به آرامي دلگيرم

و به آرامي لبخند ميزنم

مهم اين است كه من ميدانم همه آن چيزهايي را كه هيچ كس نميداند

مهم اين است كه تنها براي خودم مي نويسم و دلم كه تنها همراهم هست

مهم اين است كه خالي شده ام

بدون هيچ خاطره اي از گذشته

ميخواهم كمكم كني

نميخواهم حرفهايت فقط حرف باشد كه ديگر خسته ام از حرفها

بگذار هر روز رويايی باشد در دست

بگذار هر روز عشقی باشد در دل

بگذار هر روز دليلی باشد برای زندگی

نميدونم بازم بايد به زور وارد بازي روزگار بشم يا اينكه اين بار همه چيز حقيقته و خيال نيست

باور نميشه

باور اينكه يه روزي همه ي غم و غصه ها تموم بشن

منو به باور برسون

عشقمو دادم بهت نفرتو دادی به من
باز میگی چرا رو دوشته کوله باری ز غم
آخه چطوری به خودم بدم امیدواری یکم
رفتنه تو نمک زد به زخم تاریک تن
نذار که دوباره بچشم حس غمو
نگو دیگه پاک کردی از ذهنت اسم منو
الان چهار ماهه ندیدمت این حق منه؟
که سعید نتونه از شدت بغض حرف بزنه؟
تو این همه تو ستاره آسمونه منی
سعید فقط واسه تو خیره به آسمونه همین
چطور دلت اومد بشکنوی دله منو؟
دلی که  آخرین لحظه خواست بهت بگه نرو
هنوز حلقه ای که برام گرفتی دستمه
روزی هزار بار میگم که الان میکنمش
ولی تا دستم می خوره بهش
عطر تو ...
باقیش اشکه خوب

پ ن : فقط براي تو

باز دوباره تنهایی و شب و سکوتت

باز دوباره یاد تو ،غم نبودت

باز دوباره بهت میگم تنهام گذاشتي

رفتی و این بغض و توی صدام گذاشتي

میخوام بهت بگم پیشم بمون اما نمیشه

میخوام بهت بگم نرو نرو مگه چی میشه

بعد تو پرسه میزنم شبای سرد و خسترو

تو رفتی و من و حس سردت پشت سرت گفتم نرو نرو

میخوام تموم کنم این قصه تلخ و باتو

میدونی چقدر فاصله قلبم با تو ؟

من و تو باز هر دو شدیم دچار درد

نگاه سرد به رنگ پاییز زرد

اگه بهت گفتم برو چون که بریدم

ذره ذره آب شدم به آخر رسیدم

اتیشم زدی!منو کشتی 100 بار !

بسه ديگه برو دست از سرم بردار

چند تا سوال عین خوره روحم رو میخوره

بعد من کی میاد دلم از دلهره پره

داد زدم رو به آسمون که بی جواب بود

فهمیدم که دیگه کمک خواستن نداره سود

اما خواستم بمونم به لب رسید جونم

من از جونم گذشتم تا تو باشی تو خونه ام

دیگه چیزی نداشتم بگم از دست دادم

بازم گفتم خدايا تو برس به فریادم

میخوام بهت بگم پیشم بمون اما نمیشه

میخوام بهت بگم نرو نرو مگه چی میشه

بعد تو پرسه میزنم شبای سرد و خسته رو

تو رفتی و من و حس سردت پشت سرت گفتم نرو نرو

چشمام رو میبندم ولی چیزی نیست به یادم

به یادم میارم چه ساده دادی به بادم

ببین چه شادم چون گفتی تا تهش باهاتم

فقط اومدی دچارم کنی به درد و ماتم؟

شمع عشقم به دست کی ساده خاموش شد

شاید باد اومد، عشق مثل نور فانوس شد

وقتی یادم میاد اشک و التماس چشمام

دیوانه وار میگیرم برای دوری نگات

برات می ساختم از جهنم زشتم بهشت

دستت تو دستام بود بی خیال سر نوشت

به یاد اون روزایی که بودیم خوش و خرم

كه تورو با خودم تا اوج ابرا مي بردم

حتي نشد با سنگ صبوري درد رو ربود

چرا كه قلبم اسير بند تو بود

پس خاطراتو نبربرام بذار يادگاري

بهونه اشكام باشن تو شباي بي قراري

دل بکن از من و عشقم

بزار دستامون جدا شن

سهم من شبای تاریک

سهم تو فردایی روشن

مجبورم نکن بگم که به تو هیچ حسی ندارم

اخه این دروغه اما دیگه ای چاره ای ندارم

تو بدون تا آخر عمر از دلم نمیری هرگز

نمیخواد كه سخت بگیری خیلی ساده

خداحافظ خداحافظ

پ ن :‌خيلي دقيق دراومد حرفام

پ ن :‌اين يكي از سخت ترين آپام بود

شايد اينطور فكركني كه من دوستت ندارم
اما آدما واسه ابراز علاقشون اگه جاي من باشن نيازي به دروغ گفتن ندارن
همين يكشنبه بود كه واست تو هئيت آرزوي خوشبختي كردم همين شهادت مادرم فاطمه بود كه فقط واسه تو دعا كردم
تو آره تو
متاسفم 

پ ن : اينجارو كليك كن
پ ن : هيچ وقت نشد كه دوستت نداشته باشم هيچ وقت نشد
پ ن : هرازدواجي بر پايه دوست داشتن نيس
پ ن : هر چي تو بگي اصلا من گاو عوضي

بعدا نوشت : وقتی گفتم بمون تو خونتون همه جا کثیفه گفتی ... الان اینو دانلود کن ببنین
فیلم تلاش معاون دانشجويي دانشگاه زنجان براي تعرض به يك دختر دانشجو
Pass : www.koocholo.blogfa.com
دلم به حاله خودم میسوزه
آخه این دختره هم حتما میگه من نمی تونستم کاری کنم چون اگه نمی کردم اجراج بودم
اخراج (کار و درس) بهتره یا پاکی و عفت
تو کار و درس می خوایستی نه!!!!!!!!!!!!!!
پ ن : فقط حرف از گذشته های دور خواستم بزنم همین

فقط میشه چند خط نوشت که همه حرفارو بیان کنه
چند خط کوتاه
اما پر معنی
بهش می گن نوشته ها ها ها (ریدیم با این نوشتنمون)

همیشه

به انتهای گریه که می رسم

صدای ساده ی فروغ از نهایت شب را می شنوم

صدای غروب غزال ها را

صدای بوق بوق نبودن تو را در تلفن

آرام تر که شدم

شعری از دفاتر دریا می خوانم

و به انعکاس صدایم در آیینه اتاق

خیره میشوم

در برودت این همه حیرت

کجا مانده یی آخر ؟

پ ن : ما در هيچ سرزمينی زندگی نمی كنيم، خانه راستين ما دل كسانی است كه دوستشان داريم.

پ ن : خنده بر لب میزنم تا کس نداند راز من / ور نه این دنیا که ما دیدیم خندیدن نداشت

هنوز برام همونی همون نفس تو سینم

بگو تو بهترینی یا من عاشق ترینم

یه طنین آشنا یه عطر دلربا

دوباره چشمایی به رنگ کهربا

باز تپشای دل بی پناهم

باز تو و من بازم همون نگاه

باز تو باز من بازم اون نگاه

هنوز برام همونی همون نفس تو سینم

بگو تو بهترینی یا من عاشق ترینم

هنوز برام همونی همون نفس تو سینم

بگو تو بهترینی یا من عاشق ترینم

نبودی ببینی دلی که می گفتی سنگ شده

حتّی واسه بهونه گرفتنات تنگ شده

منی که می گفتم بی تو شبم پر ستارست

پس چرا دلم پی یه فرصت دوبارست؟

وقتی عطرت تو هوامه

نفسات تو لحظه هامه

چه جوری آروم بگیرم؟

وقتی هیشکی تو نمی شه

تو نگات عشقه همیشه

چرا تو حسرت بمیرم؟

هنوز برام همونی همون نفس تو سینم

بگو تو بهترینی یا من عاشق ترینم

هنوز برام همونی همون نفس تو سینم

بگو تو بهترینی یا من عاشق ترینم

نبودی ببینی دلی که می گفتی سنگ شده

حتّی واسه بهونه گرفتنات تنگ شده

منی که می گفتم بی تو شبم پر ستارست

پس چرا دلم پی یه فرصت دوبارست؟

حالا چی عشق من باز تنهایی انگار

کجا رفتن اون همه یار؟

که می گفتی جون می دن واست هزار نه صد هزار بار

حالا چی عشق من ببین کیو می بینی

واسش افسانه بچینی

که قشنگ و نازنینی و چنانی و چنینی

کی به جز من

می تونه نگفته هاتو دغدغه هاتو از تو نگاهت بخونه

کی به جز من

می تونه بیاد دوباره به یه اشاره غمو از دلت برونه

کی به جز من

می تونه نگفته هاتو دغدغه هاتو از تو نگاهت بخونه

کی به جز من

می تونه بیاد دوباره به یک اشاره دردو از سينت برونه

من فقط من

وارث تموم دلتنگیاتم

مرهمی برای خستگیاتم

می گفتی که هراسون شدی از بی اعتنایی

یا از سادگیای اوّل هر آشنایی

می گفتی که چطور ازت یه بازیچه می ساختن

اونایی که به ظاهر دل به عشق تو می باختن

می گفتی و منم چشمامو رو حرفات می بستم

بغضت می شکست و با تو من هم می شکستم

امّا اشکام واسه تو نبود همش واسه خودم بود

برای اون روزایی که من عاشقت شدم بود

برای اون روزایی که من عاشقت ...

هم گریه و هم اندوه و هم سوز

هم غصّه ی غصّه های هر روز

چه سخت است دردل گریستن و به زبان نیاوردن

وچه زیباست در تنهایی اندوهگین بودن و با دیگران خندیدن ؛

کاش قلبم درد پنهانی نداشت ، چهره ام هرگز پریشانی نداشت

برگهای آخر تقویم عشق ، حرفی از یک روز بارانی نداشت

کاش می شد راه سخت عشق را ، بی خطر پیمود و قربانی نداشت .

پ ن : عکس تلفیقی کار خودمه!!!!!!

پ ن : خیلی سخته

پ ن : اینم آپ صبحگاهی

پ ن : دارم میرم مسافرت باز!!!!!!!!

خوش دارم.هوشیار باشم

نه به بانگی بیگانه.

خدا را می ستایم.که جهان را آفرید

به احمق ترین شکل ممکن.

ازاین روست که.خود

راهم را

به کج ترین شکل ممکن می روم

آن فرزانه ترین می آغازدش

دیوانه.پایانش میدهد.

یاد بگیرم که :

هرگز نگو که دوست داری اگر بدان اهمیت نمی دهی                                            

درباره احساست سخن نگو اگر واقعا وجود ندارد .

هرگز دستی را نگیر وقتی قصد شکستن قلبش را داری .

هرگز نگو برای همیشه وقتی میدانی که جدا می شوی .

هرگز به چشمانی نگاه نکن وقتی قصد دروغ گفتن داری

هرگز سلامی نده وقتی میدانی که خداحافظی در پیش است .

به کسی نگو که تنها اوست وقتی در فکرت به دیگری فکر می کنی .

قلبی را قفل نکن وقتی کلیدش را نداری . 

پ ن ۱ : من با هیچ دختری دوست نیستم و نظر های شخصی به نام نینی یه شوخی دوستانه بود پس دلیلی نداره با نظر خصوصی بهم تبریک بگید

پ ن ۲ : با حرفای بالا باید نصفه بیشتر کره زمین ... شن اینطور نیس؟

پ ن ۳ : دلیل آپ نکردن به موقع بی دلیلیست

پ ن ۴ : آب که سر بالا بره قورباغه ...

پ ن ۵ : عكس من تو اينجا هست

پ ن ۶ : پ ن يعني پيوست پست

پ ن ۷ : هنوز دنبال يه نويسنده واسه بلاگ هستم

کاش اين دل مرده را خدا جان می داد

آشفتگی ام را سروسامان می داد

پ ن ۱ : همیشه دوس داشتم دل تنگیام رفع شه اما نشد

پ ن ۲ : این عکس ازش خاطره زیاد دارم

پ ن ۳ : تنها همراهم در زندگي ، تلفن همراهم است .

چه روز دل خراشی  وقتی خواستی جدا شی

قلبمو دادم دستت که عمری داشته باشی

ولی زدی شکستیش بدون هیچ بهونه

عزیزم دلت از سنگه تو خاطرم میمونه

اخه چرا منو تنها گذاشتی

منو با گریه هام جا گذاشتی

همش فکر میکنم شاید از اول 

منو حتی یه لحظه دوست نداشتی

دوست نداشتی؛ دوست نداشتی

منو یه قلب داغون منو چشمای گریون

 منِ عاشق تو قلبت بودم دو روزی مهمون

منو هوای ابری منو بارون پاییز

منو روزای بی تو یه قصه غم انگیز

منو یه قلب داغون منو چشمای گریون

 منو عاشق تو قلبت بودم دو روزی مهمون

منو هوای ابری منو بارون پاییز

منو روزای بی تو یه قصه غم انگیز

دل من حالش خوشه اصلاً  بلد نيس بگيره

ولي خيلي تنگ ميشه گاهي ميترسم بميره

اما بازم به خودش ميادو سوسو ميزنه

باز حياط خلوت سينمو جارو ميزنه

ميگمش تا كي ميخواي عاشق بشيو بشكني

به رويه خودش نمياره و ميگه با مني؟

با كيم با تويه عاشق پيشيه سر به هوا

با توهِ ديوونه دربه در بي سر وپا

با تو كه هرچي دارم ميكشم از دست توِ

با تو كه هر جا ميرم نصيب درداي توِ

كي مي خواي دس از سر آبروي من برداري؟

كي ميخواي عقلي كه دزدي سر جاش بذاري؟

كي مي خواي بزرگ بشي سنگين بشيني سر جات؟

سر به را بشيو دنيارو نذاري زير پات

پ ن ۱ : از بس که روشنفکر بود از خاموشی برق هراسی نداشت.

پ ن ۲ : خساست را از چشمش ياد گرفته بود كه هر چقدر به آن نور مي تاباند ، تنگ تر مي شد.

پ ن ۳ : وقتي دلم مي گيرد ، ديگر ول نمي كند.

It's raining tonight

My heart is full of sorrows tonight

My sweet darling is going to leave me tonight

I'm gazing into your eyes

Hoping you change your mind and stay

I will always remember the coldness of this kiss on my lips

Together with the drops of rain, tears are falling on my clothes

You've wrapped up your goods, ready for your journey

You the most loyal lover,I've treated you bad

پ پ ۱ : خیلی خستم به خدا این اولین پستی نیست که وقتی داغونم دارم مینویسم اما الان خيلي ...

پ پ ۲ : دارم واردیه زندگی میشم که اصلا دوسش ندارم

پ پ ۳ : خدایا مواضبم باش

پ پ ۴ : از صبح که با بغض از خواب پاشی تا شبو چه طوری میخوای سر کنی؟

پ پ ۵ : ترکید

پ پ ۶ : دوستت دارمو داشتم به خدا

پ پ ۷ : حیف که قابل زندگی نبودی

پ پ ۸ : بسه

چرا برای گفتن کلمه کوچیکی مثل دوست دارم، حتی برای یک ثانیه هم که شده

به معنی بزرگش فکر نمیکنیم ؟

چرا همه نمی تونن همدیگرو دوست داشته باشن و به عقاید هم احترام بزارن ؟

مگه دوست داشتن جرمه؟

به خدا سیرت قشنگ همیـــــــشه مونده گاره آخه چرا معیارها جاشون رو به

چیزای پوچ وکم ارزش میدن ؟

باور کنین روی این حرفا حسابهای کلون کلون باز میشه ، میدونین چرا آدما به

حرفایی که از دهنشون

زده میشه بی توجهن ؟

ورشکستگی چه قدر بده ! ؟؟؟

به خدا زندگی سبزه! سبز سبز...

چرا با دیدگاه های غلطمون رنگش رو عوض میکنیم ؟

؟ چرا ستایش گل ساده اس ؟ چیدنش ؟

حتی از یاد بردن که آبش باید داد؟؟؟

و 1001 چرای دیگه

 ...
روزگارم هی بدک نیست
فقط هر روز خون دماغ(بینی) میشم
پیوست پست ۱ : دوستش داشتم
پ پ ۲ : دوستش دارم
پ پ ۳ : دوستش خواهم داشت
پ پ ۴ : اما درگیر زندگی نت بود و واسه خودش زندگی میکرد به ...
پ پ ۵ : از ما که گذشت خوش باشی و موفق مگه نه سعید جون؟

بیخیال بریم سراغ آپ
 

میگن ولینتانه
ما که چیزی ندیدم هرچی گفتیم گوش نکرد واسه خودش زندگی کرد بعدشم من مقصر شدم
آخه خدا وکیلی انصاف نبود شایدم انصاف بود نمیدونم اصلا بذار بگم مهم نیس هرچند دروغه محضه
حالا منم باید بگم ؟
باید بگم روز عشق مبارک؟
آره آخه یکی اومده تو قسمت نظرات گفته
اگه عاشقي ، اگه عاشقتن...
اگه كسي رو دوست داري ، اگه كسي دوستت داره...
و بالاخره اگه عشقو ميشناسي...
ولنتاين مبارك...
راس میگه اگه کسی دوستت نداره تو که یکیو دوست داری
پس اینجا میگم
روز عاشقان چه اونایی که واسه یه بوسه و یه هم خوابی با هم هستند چه اونایی که میخوان یه عمر با هم باشن چه اونایی که یه عمر با هم هستند چه معلم فیزیکایی که نظر دارن به شاگردای دخترشون مبارک

این wallpaper هم هديه من به همه عاشقان

 پیوست پست ۱ : پدرم در اومد اینارو درست کردم کلی وقتمو گرفت
پ پ ۲ : امیدوارم به درد یکی بخوره
پ پ ۳ : ...
پ پ ۴ : موقعی که نظر میدی اسمتم بگو بد نیس مگه نه؟(آخه ملت فک میکنن چه خبره)
پ پ ۵ : گويند غروب جايي است که آسمان زمين را مي بوسد امشب برايت غروب ميکنم اسمان من کجايي؟

اونکه یه وقتی تنها کسم بود

تنها پناه دل بی کسم بود

تنهام گذاشت و رفت از کنارم

از درد دوریش من بیقرارم

خیال میکردم پیشم میمونه

ترانه عشق واسم میخونه

خیال می کردم یه همزبونه

نمیدونستم نامهربونه

با اینکه رفته اما هنوزم

از داغ عشقش دارم میسوزم

فکر و خیالش همش باهامه

هرجا که میرم جلو چشامه جلو چشامه

دلم میخواد تا دووم بیارم

رو درد دوریش مرحم بزارم

اما نمیشه راهی ندارم

نمیتونم من طاقت بیارم

نمیتونم من طاقت بیارم

اونکه یه وقتی تنها کسم بود

تنها پناه دل بی کسم بود

تنهام گذاشت و رفت از کنارم

از درد دوریش من بیقرارم

خیال میکردم پیشم میمونه

ترانه عشق واسم میخونه

خیال می کردم یه همزبونه

نمیدونستم نامهربونه

با اینکه رفته اما هنوزم

از داغ عشقش دارم میسوزم

فکر و خیالش همش باهامه

هرجا که میرم جلو چشامه جلو چشامه

دلم میخواد تا دووم بیارم

رو درد دوریش مرحم بزارم

اما نمیشه راهی ندارم

نمیتونم من طاقت بیارم

نمیتونم من طاقت بیارم

شب آخر آرزوها ، شب آخر رویاها ، و دیگر اینکه امشب ، شب آخرم می باشد .

نهال وجودم چه آسان ، به شاخه ای خشک و تکیده تبدیل شد ...

چه آرزوها که برایش نداشتم و چه آرزوها که برایش ...

با زوزه ی باد به خودم می آیم ! خودی که امشب ، شب آخرش می باشد . هنگام غروب است .

جان و آمال و رویاهایم را در کوله بارم ریخته ام و با تمام زیبایی ها و دلبستگی هایم که باغچه و

پنجره ای بیش نیستاند ، وداع می کنم .

کسی برای بدرقه نیامده . کسی برای بدرقه نیست که بیاید . اگر هم بود نباید می آمد ........

مگر نه اینکه گل یخ ، تنها متولد شده و تنها می میرد ؟؟؟ !

ماه هاست که خواب های من از دریا و سنجاقک خالی ست .

نه بوی تو را میدهند نه بوی رویاهای جوانی ام را .

ماه هاست جاده ها سر به زیر و ساکت به راه خود ادامه می دهند

بی انکه

منتظر گامهای من باشندو اشاره ی تو .

به من گفته بودی بهشت نزدیک است و گاهی در حیاط خانه مان

هم می توانم ان را

ببینم و امروز که باران همه ارزو هایم را خیس کرده است ...

دفترچه ام شبیه بهشت شده است

پر از گلهایی که به نام تو روییده اند .

به من گفته بودی عشق بی انکه در بزند می اید با فانوسی

در دست و برقی در چشمان و

امروز که می توانم دنیا را در یکی از سلول های تو ببینم

عشق در اتاقم نشسته است و به من

لبخند می زند .

ترانه ای که برای تو سروده ام از گفتگوی موج ها و ساحل

زیبا تر است

اما از سکوت تو زیبا تر نیست .

دوست دارم ترانه هایم در قلب تو خانه داشته باشند

و تو با انگشت های لاغرم

روی شیشه ی مه گرفته بنویسی :

"اگر چراغ عشق روشن باشد

هزار کوهستان هم نمی تواند بین ما فاصله بیندازد"

دلتنگی هاتو وردار

به روی قلبم بزار

تکیه بده به شونم

تو این مسیر دشوار

اگه منو نمی خوای ،

حرف دلم رو گوش کن

فقط برای یک بار ،

بعدش خدا نگه دار،

بعدش خدا نگه دار...

تنهایی خیل سخته ،

وقتی چشام به راهِ

وقتی که شب سیاهِ

وقتی بدون ماهِ

تنهایی خیلی تلخه

وقتی که بی تو هستم

تنها می مونه دستم

با این دلِ شکستم

دلتنگی هامو وردار ،

پیش خودت نگه دار

هر وقت که تنها شدی

منو به یادت بیار

داری میری، نمی خوام

وقت تو رو بگیرم

این حرف آخر منِ

دوست دارم،دوست دارم می میرم

تنهایی خیلی درده

اگه نیایی تو خوابم

وقتی تو اضطرابم

تو هم نگی جوابم

تنهایی خیلی سرده

وقتی پیشم نباشی

آتیشم نباشی

بیدار ميشم تو نباشی

تنهایی خیلی سردمه

دیگی حرفی نمیمونه

هر چی پل بوده شکستی

چی بهت بگم عزیزم وقتی کوله بارو بستی

وقتی حتی دیگه چشمات گریه هامو نمیبینن

وقتی که عروسکاتم پای حرفام نمیشینن

واسه التماس و خواهش دیگه شاید خیلی دیره

آخر قصه همیشه اون که باید بره میره

داری میری تو،نرو،بیا پیشم بمون

داری میری تو،نرو،بیا پیشم بمون

داری میری تو...

تک و تنها و شکسته ، تو سکوت سرد خونه

دیگه بعد رفتن تو،چیزی از من نیمونه

نمیمونه

نمیگم بی تو میمیرم،چون میدونم که میدونی

نمیگم بمون کنارم،چون میدونم نمیمونی

واسه یه لحظه چشاتو از مسیر جاده بردار

تو چشای من نگا کن،بعد بگو...

بعد بگو خدا نگهدار

داری میری تو،نرو،بیا پیشم بمون

داری میری تو،نرو، پیشم بمون

Ring my bell, ring my bells

Ring my bell, ring my bells

Ring my bell, ring my bells

Sometimes you love it

Sometimes you don’t

Sometimes you need it then you don’t and you let go

Sometimes we rush it

Sometimes we fall

It doesn’t matter baby we can take it real slow

Coz the way that we touch is something that we can’t deny

And the way that you move oh you make me feel alive

Come on

Ring my bell, ring my bells

Ring my bell, ring my bells

You try to hide it

I know you do

When all you really want is me to come and get you

You’re moving closer

I feel you breathe

It’s like the world just disappears when you are around me oh

Coz the way that we touch is something that we can’t deny oh yeah

And the way that you move oh you make me feel alive

so come on

Ring my bell, ring my bells

Ring my bell, ring my bells

Ring my bell, ring my bells

Ring my bell, ring my bells

I Say you want, I say you need

I can tell by your face you love the way it turns me on

I say you want, I say you need

I will do what it takes and I would never do you wrong

Coz the way that we love is something that we can’t fight oh no

I just can’t get enough oh you make me feel alive

So come on

Ring my bell, ring my bells

Ring my bell, ring my bells

I say you want, I say you need

I can tell by the way on the look on you’re face i turn you on

I say you want, I say you need

if you have what it takes, we don’t have to wait… let’s get it on

Get it on!

Uh

Ring my bell, ring my bells

ترجمه هم در ...

نمی دونــــــم چرا اینقدر میگید چرا آپ نمیکنم
اومدم بگم زندم هنوز قلمم جوهر داره و من هنوز میتونم

وقتي بدنيا آمدم صدائي درگوشم طنين انداخت و گفت : " تا آخرين ثانيه هاي زندگي ات با تو خواهم ماند ." گفتم: " تو كيستي؟ " گفت: "عشق"

كجا به سراغت بيايم اي آخرين آرزوي من؟

 من بي تو چراغي خاموش هستم در اتاقي متروك. دلدار من باور كن من هنوز گلهاي شب بويي كه روزگاري به من هديه كردي را دوست دارم و هنوز دلم به ياد رز های قرمزی كه تو دوست داشتي مي

تپد. كاش چشمانت را بگشايي اي عشق اهورائي من.

بارها به سياهي شب لبخند زدم و با خودم گفتم: شايد چشمان تو د ر صبحي كه از راه ميرسد مرا از انتظار بيرون بياورد اما موجي از حقيقت سرتاپايم را فرا ميگيرد و آن وقت است كه مي يابم شايد براي هميشه از ديدار خود محرومم ساخته باشي.

صدايم كن . نگاهم كن.

دوست داشتم كبوتري بود م تا از شهر تيرگي ها به سوي آسمان آبي دلت پرواز مي كردم و دلم را در دستان پرمهرت رها ميكردم و عشق را در آسمان بي كران دلت مي آموختم.

وقتي كه به فكر عميق تو فرو رفته بودم و در ساحل دلم قدم ميزدم به فكر آمدنت بودم به فكر رد پايي كه در ساحل دلم بر جاي گذاشته بودي .آرزو مي كردم تا اين ردپاها از ساحل پاك نشده هرچه زودتر بيايي .

كم كم صداي پاي آمدنت را شنيدم.

اين حس غريب قلبم رابه لرزه انداخت.

ناگهان درياي دلم خروشيد وموج كف آلودي روحم را فرا گرفت و يكباره مرا از خيال تو بيرون آورد و افسوس كه يك خيال بود.

اي كاش بودي تا مي توانستي تين قلب خسته ام را در وسعت تنهايي خودت پيوند بزني .

اي كاش بودي و تنهايي مرا نيز مي ديدي و عشقي را كه به تو داشتم نظاره گر مي شدي عشقي كه بهاي آن تنهايي و يك دنيا غم و درد بود .

دل زنداني عشقي شد كه كسي آن را باور نداشت و پشت سكوي تلخ چه غريبانه تنها ماند و از ياد ما رفت .

يك دل و اين همه غصه چرا ؟

دوستم ندارد كسي را كه دوست ميدارم تنها سكوت مي كنم به خاطر عشقش و هنوز در حيرتم چرا كه عشقم را نمي فهمد.

شقایق گفت :با خنده نه بیمارم، نه تبدارم

اگر سرخم چنان آتش حدیث دیگری دارم

گلی بودم به صحرایی نه با این رنگ و زیبایی

نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شیدایی

یکی از روزهایی که زمین تبدار و سوزان بود

و صحرا در عطش می سوخت تمام غنچه ها تشنه

ومن بی تاب و خشکیده تنم در آتشی می سوخت

ز ره آمد یکی خسته به پایش خار بنشسته

و عشق از چهره اش پیدای پیدا بود ز آنچه زیر لب

می گفت

شنیدم سخت شیدا بود نمی دانم چه بیماری

به جان دلبرش افتاده بود- اما-

طبیبان گفته بودندش

اگر یک شاخه گل آرد

ازآن نوعی که من بودم

بگیرند ریشه اش را و

بسوزانند

شود مرهم

برای دلبرش آندم

شفا یابد

چنانچه با خودش می گفت بسی کوه و بیابان را

بسی صحرای سوزان را به دنبال گلش بوده

و یک دم هم نیاسوده که افتاد چشم او ناگه

به روی من

بدون لحظه ای تردید شتابان شد به سوی من

به آسانی مرا با ریشه از خاکم جداکرد و

به ره افتاد

و او می رفت و من در دست او بودم

و او هرلحظه سر را

رو به بالاها

تشکر از خدا می کرد

پس از چندی

هوا چون کوره آتش زمین می سوخت

و دیگر داشت در دستش تمام ریشه ام می سوخت

به لب هایی که تاول داشت گفت:اما چه باید کرد؟

در این صحرا که آبی نیست

به جانم هیچ تابی نیست

اگر گل ریشه اش سوزد که وای بر من

برای دلبرم هرگز

دوایی نیست

واز این گل که جایی نیست ؛ خودش هم تشنه بود اما!!

نمی فهمید حالش را چنان می رفت و

من در دست او بودم

وحالا من تمام هست او بودم

دلم می سوخت اما راه پایان کو ؟

نه حتی آب، نسیمی در بیابان کو ؟

و دیگر داشت در دستش تمام جان من می سوخت

که ناگه

روی زانوهای خود خم شد دگر از صبر اوکم شد

دلش لبریز ماتم شد کمی اندیشه کرد- آنگه -

مرا در گوشه ای از آن بیابان کاشت

نشست و سینه را با سنگ خارایی

زهم بشکافت

زهم بشکافت

اما ! آه

صدای قلب او گویی جهان را زیرو رو می کرد

زمین و آسمان را پشت و رو می کرد

و هر چیزی که هرجا بود با غم رو به رو می کرد

نمی دانم چه می گویم ؟ به جای آب، خونش را

به من می داد و بر لب های او فریاد

بمان ای گل

که تو تاج سرم هستی

دوای دلبرم هستی

بمان ای گل

ومن ماندم

نشان عشق و شیدایی

و با این رنگ و زیبایی

و نام من شقایق شد

گل همیشه عاشق شد

میدونی ؟

یه اتاق باشه ..... گرم گرم .... روشن روشن

تو باشی منم باشم

کف اتاق سنگ باشه.. سنگ سفید..تو منو بغل کردی که نترسم

که سردم نشه نلرزم

می دونی ؟

تو منو بغل کردی طوری که تکیه دادی به دیوار

پاهاتم دراز کردی...منم اومدم نشستم جلوت

بهت تکیه دادم

دو تا دستاتو دور من حلقه کردی

بهت میگم چشماتو می بندی؟...می گی : آره

چشماتو می بندی

بهت می گم : قصه می گی تو گوشم ؟

می گی : آره

و شروع می کنی به قصه گفتن تو گوشم

آروم آروم.......قصه می گی

یک عالمه قصه بلندو طولانی که هیچ وقت تموم نمی شه

می دونی ؟می خوام رگمو بزنم

با حرکت سریع.. یه جمله ی عمیق بلدی ؟

نه وای !!! تو که نمی بینی

و نمی دونی که می خوام رگمو بزنم

تو چشماتو بستی نمی بینی .....

من تیغ و از جیبم در میارم.... نمی بینی که سریع می برم

نمی بینی که خون فواره می کنه... روی سنگ های سفید

نمی بینی که دستم می سوزه

من لبمو گاز می گیرم که نگم : آخ

که تو چشماتو باز نکنی و منو نبینی

تو داری قصه می گی و هیچ چیز رو نمی بینی

من دارم دستمو نگاه میکنم

دست چپمو.....ازش خون میاد

می دو نی ؟

دستمو می ذارم رو زانوهام

خون از روی زانوهام می ریزه کف سنگها

مسیرش قشنگه.....حیف که چشمات بسته است

نمی بینی .....

تو بغلم کردی نمی بینی که سردم شده

محکمتر بغلم می کنی تا گرمم شه

می بینی که نا منظم نفس می کشم

تو دلت می گی آخی............

نفسم گرفت.. می بینی ولی محکم تر بغلم می کنی

سردتر می شم ...می بینی که دیگه نفس نمی کشم

چشماتو باز می کنی و می بینی من مردم .. می دونی ؟

می ترسم خودمو بکشم

از سرد شدن... از این هایی که مردن... از خون دیدن

ولی وقتی بغلم کردی دیگه نترسیدم

مردن خوب بود

آروم آروم ...در کناره تو ... و در آغوشه تو ...

گریه نکن

من دیگه نیستم که ببوسمت.....بگم خوشکل شدی

تو خیلی گریه می کنی

دلم می شکنه ... دلم نا زکه... نشکونش

باشه ؟

من مردم ولی تو باورت نمی شه

تکونم می دی که بیدار شم

فکر می کنی مثل همیشه قصه گفتی و من خوابیدم

می بینی نفس نمی کشم ....ولی بازم باور نمی کنی

اونقدر محکم بغلم می کنی که گرمم شه... اما فایده نداره

من مردم ... ولی برای تو زنده ام

پس هر شب به اینجا بیا.... ولی گریه نکن

می خوام یه چیزی بهت بگم می دونی ؟

بي حضور نام تو نامم عبوري مي شود دل به تنهايي زدن اوج صبوري مي شود با خيالت مي نويسم واژه هاي فرد را ديدنت اين روزها هردم ضروري مي شود گرچه تصوير تو را شفاف مي بينم ولي شيشه هاي مات هم گاهي بلوري مي شود وعده ي ما هم صدايي بود و اوج سادگي در عوض دنياي ما دنياي دوري مي شود

زمستون تن عریان باغچه چون بیابون

درختا با پاهای برهنه زیر بارون

نمیدونی تو که عاشق نبودی

چه سخته مرگ گل برای گلدون

گل و گلدون چه شبها نشستن بی بهانه

واسه هم قصه گفتن عاشقانه

چه تلخه چه تلخه باید تنها بمونه قلب گلدون

مثل من که بی تو

نشستم زیر بارون زمستون

زمستون برای تو قشنگه پشت شیشه

بهار زمستونا برای تو همیشه

تو مثل من زمستونی نداری

که باشه لحظه چشم انتظاری

گلدون خالی ندیدی نشسته زیر بارون

گلای کاغذی داری تو گلدون

تو عاشق نبودی ببینی تلخ روزای جدایی

چه سخته چه سخته

بشینم بی تو با چشمای گریون

چقدر سخته توو چشای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید

و به جاش یه زخم همیشگی به قلبت هدیه داد ، زُل بزنی

و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت شی....

حس کنی که هنوزم دوسش داری

چقدر سخته دلت بخواد سَرِت رو ، باز به دیواری تکیه بــدی

که یه بار زیر آوار غرورش همه ی وجودت لِه شده باشه

چقدر سخته توو خیالت ساعت ها باهاش حرف بزنی

امّا وقتی دیدیش ، هیچ چیز جز سلام نتونی بگی

چقدر سخته وقتی پشتت بهشه ، دونه های اشک ، گونه هاتو خیس کنه