دهقان فداکارپیرشده
 چوپان دروغگوعزیزشده
شنگول ومنگول گرگ شدن
کوکب خانوم دیگه حوصله ی مهمونارونداره
کبری تصمیم گرفته دماغشوعمل کنه
روباه وکلاغ دستشون توی یه کاسه ست
حسنک گوسفنداشو ول کرده رفته شهرکاربگیره معتادشده
شیرین فرهادو پیچونده بادوست پسرش رفته اسکی
رستم اسبشو فروخته یه موتورخریده بااسفندیارمیرن کیف قاپی
ما ایرانیا چه مون شده

رفتن دليل نبودن نيست

در آسمان تو پرواز مي کنم

عصري غمگين و غروبي غمگين تر در پيش

من بيزار از خود و از کرده خويش

دل نامهربانم را به دوش

مي کشم تا آنسوي مرزهاي انزوا

پنهانش مي کنم.

تو باور نکن

اما

من عاشقم

رفتن دليل نبودن نيست

در غروب آسمان تو شايد

در شب خويش چگونه بي تو گم شوم ؟

تو را تا فردا تا سپيده با خود خواهم برد

با ياد تو و با عشق تو خواهم مرد

تو باور نکن اما من عاشقم ...

پ ن : حوصله نوشتن ندارم چند وقت نمینویسم

خیالت را راحت کنم

دیگر نه به گل ،نه به باد

نه حتی به نیلوفرگان روی مرداب

اعتقادی ندارم

اعتقادم را بخشیدم به همان بادی که ردش روی صورتم ماند

تو حق داشتی دلیل رفتنت هر چه که بود باشد

دل چرکینی من با هیچ دستمال محبتی پاک نمی شود

دارم بخشیدن را به نخ می کشم

صبر را خجالت می دهم

چه خوب توی دلم نبودن را کاشتی

که میان زمستان بی رنگ تهران

خون گریه کردن قرمز قلبم

تا آنسوی پر رنگ جهان تپید و تو ندیدی

حالا که می خواهی باشد برو ولی

دیگر پشت سرت را نگاه هم نکن!!!

من به بی معرفتی سرنوشتم ایمان آوردم

پ ن :

من اگر روح پريشان دارم                        من اگر غصه فراوان دارم

 گله از بازي روزگار دارم               به تن زندگي ام زخم فراوان دارم

دل گريان و  لب خندان دارم

پ ن : من صبرامو كردم

پ ن : من اصلا غمگين نيستم (دروغگو) هستم

پ ن : روز روزگار عشق دل بي قرار عشقه شب پرده دار عشقه دنيا به كار عشقه

پ ن : اين روزگارو عشقه دنيارو با خودم عشقه

پ ن : چرت گفتم نه؟

پ ن : خوش باشين

امشب نمی دونم چه جوری بنویسم ...نمی دانم از سیاهیهای بدبختیهایم بنویسم یا از زشتی تقدیرم

هر چی بیشتر میخوام امیدوار باشم مشکل بزرگتری سر رام قرار میگیره...

نمیدونم خدایا اینجور حرف زدنم درسته یا نه...ولی دیگه بریدم...خدایا تورو به تموم مقدساتت این کابوس

رو از من بگیر ومنو از دست این دنیای کثیف راحت کن...

خدایا چرا هرچی صدات میزنم جوابمو نمی دی؟؟؟...

مگه نمیگی که اشکای عاشقارو میبینی؟ مگه نمیگی که اگه صدات کنن جوابشونو میدی؟...

پس کو؟؟؟...

برام مهم نیست که دیگران بگن کم آورده یا ترسو بوده...من نمیتونم این سختیهارو ببینم...

من زنذگیمو نمی خوام راحتم کن...به خداچیزی ازت کم نمیشه...خدایا باید التماست کنم...

خدایا ... خدایا...

اونی که بی من یه لحظه میمرد حالا راحت تنهام گذاشت خیلی سخت باورم نمی شه حالا من موندمو با یه

کوله باری از خاطرات چطور می شه یه کسی که اینقدر دوستم داشته باشه دستامو تو دستای سرد مرگ

بسپاره

در خیالم فریادت می زنم

چه شیرین است فریاد زدن

چه تلخ است جوابی نشنیدن

پ ن : کلمات تولیدی ذهنم، روی سرسره دستم سر می خورند تا به کاغذ برسند.

پ ن : قطره اشک آبشاری تک سلولی است .

پ ن : روی زبانم وازلین مالیدم تا زبانی چرب و نرم داشته باشم.

پ ن : مانده ام در کوچه های بی کسی سنگ قبرم را نمی سازد کسی مرده ام خاکسترم را باد برد بهترین یارم مرا از یاد برد

بگذار گريه كنم براي عاطفه اي كه نيست و دنيايي كه انجمن حمايت از حيوانات دارد اما انسان  پا برهنه و عريان ميدود براي دنيايي كه زيست شناسان رمانتيكش سوگوار انقراض نسل دايناسورند بگذار گريه كنم براي انساني كه راه كوره هاي مريخ را شناخته است اما هنوز! كوچه هاي دلش را نمي شناسد.

پ ن : وبلاگ عوض نمیکنم چون هرجایی نیستم نه اینکه توان تعویض ندارم نه بلکه اصالت دارم

پ ن : من با مشکلات می جنگم نه اینکه ...

پ ن : شما ها که وبتونو و آیدیتونو همیشه در حال عوض کردنید بگید زندگیتونو چه میکنید؟

داشتم با خودم فكر ميكردم كه اگه تو را ديدم به تو چي بگم.

قلب گفت:بگو دوستت دارم.

چشم گفت:بگو در فراقت گريه ميكنم.

بيني گفت:بگو بوي تو را در گلستانها ميشنوم.

پا گفت:بگو با تو قدم خواهم زد.

دست گفت:بگو دست تو را خواهم گرفت.

گوش گفت:بگو حرفهاي دل تو را خواهم شنيد.

مغز گفت:در مقابل او سكوت كن.

وقتي ترا ديدم به حرف دلم گوش كردم و گفتم:دوستت دارم.

ولي تو چيزي نگفتي و مرا ترك كردي

و من با خود گفتم:اي كاش سكوت ميكردم...

ولي ميدانم اگر به من علاقه اي داشتي

هيچوقت تركم نميكردي

و اين واقعيت را جز مغز هيچ عضوي از بدنم نپذيرفت

خواستم ديگر عاشق نباشم .

خواستم رنگ عشق را از زندگيم پاک کنم .

خواستم دل ببرم از هر آنچه با عاطفه نسبتی دارد .

اما ...

چقدر سخت است دوست داشتن و فراموش کردن !

چقدر تلخ است طعم عشق چشيدن و ترک آن !

چقدر مشکل است دل سپردن و دل بريدن !

اندکی در لحظه هایت جستجو کن

شب تنهایی با هم..

شاید اینگونه سزاوار فراموشی نبود

چقدر با عجله...

غبار می تکانی از ردپای آخرین خاطراتمان

کنون ای اولین و آخرینم

کاش احساس آبی مرا می شنیدی.

تا همیشه به تماشای شب میروم

و تکه هایی از عشق مدفون میراث من است

و قلمی که هیچ گاه نتوانست آخرین حرفهای مرا با تو بگوید

پ ن : تو هیچی نیستی در مقابل قلمم

سخنی با خدا

خیلی وقت بود که می خواستم برایت بنویسم که دلم عحیب گرفته است خیلی وقت است که می خواستم برایت بنویسم که دلم شکسته است خیلی وقت است که دستم را بلند کر ده ام تا دستم را بگیری ولی انگار که دور مرا مه گرفته است و تو مرا هیچ نمی بینی . آخ که چقدر دلم برای سینه ات تنگ است که بشود سرم را فرو کنم تویش و های های زار بزنم و تو ساکت گوش کنی و موهایم را ناز کنی . چقدر دلم برای بوسیدنت تنگ است برای بوسیدن دستهایت برای بویت چقدر دلم برایت تنگ است خدا . بیا مرا ببر . به ابرها . به کهکشان . به رودها . بیا مرا ببر من می خواهم پیش تو باشم دیگر خسته ام از این ترس همیشگی بیا دستم را محکم بگیر و ببر . دلم برای داغی دستهایت یکذره شده است . مرا تنها گذاشتی ؟ بیا مرا ببر خسته ام. بیا مرا ببر می ترسم.

پ ن : افكارم را در سكوت زنداني كردم

پ ن : آنقدر ميهمان نواز بود كه اجازه ورود همه انگلها را به بدنش صادر كرده بود.

پ ن : می خواست در مصرف بند رخت صرفه جویی کند،خوابید.(اصولا کارهای بی ربط زیاد می کرد!)

پ ن : وقتی من حتی لیاقت ندارم محرم نگاهش باشم چگونه توقع دارم محرم رازش باشم.

پ ن : بسه دیگه!!!

دیگرحتی سیب سرخ دوستی مان نیز، دلگرمم نمی کند

تمامی سنگ فرش های این جاده ی بی انتها صدای مرا شنیده اند

اشکهایم نیزشرمنده ی دلند

دیگر آبرویی نمانده

حال که باید نگاه را نیز از چشمانم پنهان کنم!!!!

دیگر کجای این زندگی می توان اشرف مخلوقات را ستود؟؟!!

ای آینه از رویت شرمنده ام

تو هم مجبوری دروغی را نشان دهی که دل خوش کنم

ای زندگی

برای همیشه کنارت خواهم گذاشت

تو هیچ گاه ارزشش را نداشتی

و من نمی دانم به دنبال چه به دنبالت آمدم!!!

با نهایت تاسف

ببخشید....اشتباهی آمدم

مرا به جای اولم بازگردان

پ ن :

سهم هر کسی که باشی خوش به حال روزگارش    پائیز و زمستوناشم میشه همرنگ بهارش

پ ن : براي خريدن عشق هر کس هرچه داشت آورد،‌ ديوانه هيچ نداشت و گريست،‌ گمان کردند چون هيچ ندارد مي گريد،‌ اما هيچکس ندانست که قيمت عشق اشک است

میدانی دیشب در عمق تنهایهایم ..در سکوت پایان ناپذیر اتاقم...دلم برای خودم سوخت و خاکستر شد

برای دلی که هیچ ظلمی نکردو هیچ جفایی نکرد و هیچ کس را نیازرد

اما خود ظلم و جفا دید و شکست و خرد شد

برای دلی که نمی دانست نباید دل ببندد..دلی که نمیدانست دل او عاشق دیگری است

میدانی خواستم نفرینت کنم ...نفرینت کنم تا هر آنچه که روزی با من کردی بر سرت بیاید

اما نتوانستم...نتوانستم

بارها سعی کردم اما تا لبانم از هم باز شد دوباره مهر خاموشی بر ان خورد

آخر دلی که عاشق توست چگونه می تواند نفرینت کند ...دلی که روزگاری برای تو می تپید

دوباره خواستم نفرین کنم اما اینبار او را.....او که تو عاشقش بودی....

اما گناه او چیست ؟؟؟؟

او هم عاشق آن نگاه شد اما تو او را می خواستی و من را نه!!

میدانی نه گناه توست نه گناه او

هر چه هست تقصیر دل من است

دلی که نمیدانست برای عاشق شدن باید قلبی عاشق را دید...دلی که لحظه ای بی تو بودن را ندید

و حالا دیر زمانی است که تنهاست...رفتی ..خدایم پشت و پناهت باش

فراموشم کردی خدا کند فراموش نشوی

شکستی خدا کند نشکنی

تنهایم گذاشتی خدا کند تنها نمانی

عاشقم کردی کاش خدا میخواست و عاشقم میشدی

کوچک که بوديم چه دل هاي بزرگي داشتيم

اکنون که بزرگيم چه دلتنگيم

کاش دلهامو به بزرگي بچگي بود

کاش همان کودکي بوديم که حرفهايش را

از نگاهش مي توان خواند

کاش براي حرف زدن نيازي به صحبت کردن نداشتيم

کاش براي حرف زدن فقط نگاه کافي بود

کاش قلبها در چهره بود

اما اکنون اگر فرياد هم بزنيم کسي نمي فهمد

و دل خوش کرده ايم که سکوت کرده ايم

سکوت پر بهتر از فرياد تو خاليست

سکوتي را که يک نفر بفهمد بهتر از هزار فريادي است که هيچ کس نفهمد

سکوتي که سرشار از ناگفته هاست

ناگفته هايي که گفتنش يک درد و نگفتنش هزاران درد دارد

سکوتي که يک نفر در اين دنيا هست که آنرا مي فهمد

يک نفري که برات يه دنيا ارزش داره و بدون اينکه در کنارت باشه سکوتت رو مي فهمه

يک نفر که ......

دنيا را ببين... بچه بوديم از آسمان باران مي آمد

بزرگ شده ايم از چشمهايمان مي آيد!!

بچه بوديم همه چشماي خيسمون رو ميديدن

بزرگ شديم هيچکي نميبينه

بچه بوديم تو جمع گريه مي کرديم

بزرگ شديم تو خلوت

بچه بوديم راحت دلمون نمي شکست

بزرگ شديم خيلي آسون دلمون مي شکنه

بچه بوديم اگه دلمون مي شکست با يه آبنبات دلمونو بدست مي آوردن

بزرگ که شديم وقتي دلمون رو شکستن با هيچ چيز ديگه نميشه درستش کرد فقط جاي شکستگيش روي دل ميمونه با هيچ آبنباتي درست نميشه

بچه بوديم همه رو 10 تا دوست داشتيم

بزرگ که شديم بعضي ها رو هيچي بعضي هارو کم و بعضي ها رو بي نهايت دوست داريم

بچه که بوديم قضاوت نمي کرديم و همه يکسان بودن

بزرگ که شديم قضاوتهاي درست و غلط باعث شد که اندازه دوست داشتنمون تغيير کنه

کاش هنوزم همه رو به اندازه همون بچگي 10 تا دوست داشتيم

بچه که بوديم اگه با کسي دعوا ميکرديم 1 ساعت بعد از يادمون ميرفت

بزرگ که شديم گاهي دعواهامون سالها تو يادمون مونده و آشتي نمي کنيم

بچه که بوديم گاهي با يه تيکه نخ سرگرم مي شديم

بزرگ مه شديم حتي 100 تا کلاف نخم سرگرممون نميکنه

بچه که بوديم بزرگترين آرزومون داشتن کوچکترين چيز بود

بزرگ که شديم کوچکترين آرزومون داشتن بزرگترين چيزه

بچه که بوديم آرزمون بزرگ شدن بود

بزرگ که شديم حسرت برگشتن به بچگي رو داريم

بچه که بوديم تو بازيهامون همش اداي بزرگ ترها رو در مي آورديم

بزرگ که شديم همش تو خيالمون بر ميگرديم به بچگي

بچه بوديم دل درد ها را به هزار ناله مي گفتيم همه مي فهميدند

بزرگ شده ايم درد دل را به صد زبان به كسي مي گوييم ...هيچ كس نمي فهمد

بچه که بوديم دوستيامون تا نداشت

بزرگ که شديم همه دوستيامون تا داره

بچه که بوديم بچه بوديم

بزرگ که شديم بزرگ که نشديم هيچ ديگه همون بچه هم نيستيم

پس مي بينيم که چه دنيايي دارن بچه ها و چقدر دنيايي دارن بزرگ ترها

پس اي کاش هيچ وقت بزرگ نمي شديم و هميشه بچه بوديم

پ ن : کاش همون سعید ۱۴ ساله میموندم